Hippisminn er ódrepandi

Ef ég vissi ekki að Wolfmother væri splúnkunýtt rokktríó frá Ástralíu þá hefði alveg verið hægt að ljúga því að mér að þetta væri gömul upphitunarsveit Led Zeppelin. Það er a.m.k. nokkuð víst að þessir piltar hafa eytt mörgum stundum í tímaferðalög aftur til sjöunda áratugarins. Samlíkingar við The White Stripes eru heldur ekki út úr kú. Þetta er sem sagt rokk í sinni hreinasta formi. Menn að spila blúsriff úr hundgömlum lampamögnurum sem er við það að springa af áreynslu. Trommarinn fer svo líklegast í gegnum fjögur pör af kjuðum á kvöldi. Svo er passað upp á að trommuhljómurinn sé algjörlega þurr og beint úr kúnni þegar kemur að hljóðblöndun.

Þetta er hörkuband, það fer ekkert á milli mála. En það myndi nú ekkert skemma mikið fyrir þeim ef þeir væru ekki svona gífurlega fastir í áhrifavöldum sínum. Lög eins og White Unicorn gætu alveg eins verið afgangslög af lager Page og Plant. Sjálfur var ég nú alinn upp á Zeppelin loftfarinu af föður mínum og á því mjög auðvelt með að tengja mig við þetta og skil því vel hvað það er sem drífur þessa ungu menn áfram. En samt, af sama skapi á ég eflaust eftir að kjósa það frekar að fara í aðra flugferð í loftfarinu en að ríða á baki Úlfamömmu, langi mig í nostalgíuferðalag.

En maður verður að taka þessari plötu fyrir það sem hún er. Grímulaus tilraun til þess að endurskapa þann galdur sem skapaðist þegar fjórmenningarnir í Zeppelin spiluðu saman. Sem slík, er þessi plata bara nokkuð gallalaus. Sterk heild, grípandi lög og frábær flutningur. Söngvarinn er líka alveg æðislegur. Hippisminn virðist vera eins og hver önnur baktería sem smitast á milli manna og heldur sér á lífi kynslóð eftir kynsóð með því að leita sér skjóls hjá viðkvæmum hýslum sem smitast auðveldlega.

Víst að það er verið að endurskapa fornan galdur er það kannski hugmynd að prófa spila þessa plötu aftur á bak til þess að athuga hvort hér leynist satanískur boðskapur eins og má heyra þegar lagið Stairway to Heaven er spilað þannig. Og jú það er sannleikur, en ekki goðsögn! Prófið það bara sjálf ef þið trúið mér ekki! Ef Led Zeppelin bjuggu til tónlist Satans þá er óhætt að fullyrða að myrkrarhöfðinginn lifi góðu lífi í gegnum Wolfmother. Ef þetta er tónlistin í helvíti, þá eigið þið eflaust frekar eftir að finna mig þar eftir að ég renni mér í gegnum móðuna miklu. Eða í raftónlistarherberginu í Limbó. Birgir Örn Steinarsson