Börnin hjá pabba sínum

Undanfarið hefur mikið verið rætt um bága réttarstöðu forsjárlausra feðra. Um þá er rætt af skilningi, samúð og umburðarlyndi. Engum kemur í hug að spyrja hvers vegna þessir karlkynsforeldrar eru ekki með forræði yfir barni sínu eða börnum. Engum kemur til hugar að hugsa með sér, hvað þá að ásaka þá um að hafa brugðist. Það er einfaldlega gengið að því vísu að móðirin fari með forræðið sama hve tekjulág eða óhæf hún er sem foreldri. Flestir karlar sem ég þekki, stendur á sama um þetta fyrirkomulag. Ég vil auðvitað ekki alhæfa yfir alla karlþjóðina, nóg er alhæft í þessu samfélagi fyrir. Heldur vil ég einfaldlega koma á framfæri minni sögu og reynslu. Ég er forsjárlaus móðir og hafi einhver haldið því fram að hlutskipti föðurs, sem ekki er fær um að vera með börnunum sínum eins og hann vill, sé slæmt. Þá ætti sá hinn sami að velta því fyrir sér hvernig það er að vera forsjárlaus móðir í samfélaginu. Ég var ekki orðin tvítug þegar ég varð ólétt af mínu fyrsta barni. Á þessum tíma gekk margt á og ég viðurkenni fúslega að ég var ef til vill ekki ímynd hinnar fullkomnu móður. Mig langaði heldur alls ekki til að fæða barn í þennan heim, ekki hafði hann reynst mér vel og ég bjóst svo sem ekki við því að lífið ætti eftir að fara mildari höndum um ófætt barn mitt. Því var eina ástæðan fyrir því að ég fór ekki í fóstureyðingu sú, að sá sem hafði getið mér barnið var góður og ábyrgur maður. Ég var ekki ástfangin af honum heldur leið mér vel í návist hann og vissi að hann yrði góður faðir. Þær væntingar sem ég gerði til hans gengu eftir, hann var tilbúinn að gera allt fyrir mig og barnið. Á einhverjum tímapunkti náði ég að blekkja sjáfa mig og telja mér trú um að öryggið sem ég fann í faðmi hans væri ást. Við gifum okkur og eignuðumst annað barn og flestir töldu að við værum hamingjusöm fjölskylda. Lestu meira um lífsreynslu íslenskrar forsjárlausrar móður í tímaritinu Magasín sem fylgir DV í dag.