Eggjanotkun Katrínar

Það er kominn föstudagur og Fókus fylgir DV í dag. Rekkjusögur úr Reykjavík, pistill Katrínar Rutar, er á sínum stað og nú lýsir hún lystisemdum hjálpartækja. Hún upplýsir nöfn og hæfileika sinna tækja sem bæði eru lífs og liðin og hvernig hún lét ekki rafstuð stoppa sig í að öðlast unað með hjálp tækjanna góðu. Egg eru líklegasta það skemmtilegasta sem kona getur fengið sér. Einhleypar konur þurfa ekkert að vera úti á galeiðunni til að fá sér fínan drátt ef þær eiga eitt slíkt og konur í sambandi geta hætt að kvarta yfir getuleysi eða áhugaleysi hins helmingsins. Nei, ég er ekki að tala um landbúnaðarvörur. Ég er að tala um hin frábæru egg sem geta veitt konu ófáar unaðsstundir í einrúmi eða með félagsskap. Mér hefur hlotnast sú gæfa að eiga þau nokkur gegnum ævina. Ég gleymi aldrei mínu fyrsta. Það var bleikt og fallegt og fjarstýringin var lítill sætur bíll. Við gengum í gegnum ýmislegt saman, ég og Bleiki pardusinn. Hann fékk að koma með mér hvert sem ég fór og bjargaði oft geðheilsu minni. Ég var meira að segja farin að tala við hann. Hann skildi þarfir mínar fullkomlega en það eru til dæmis ekki margir karlmenn sem hafa gert það gegnum tíðina. Það kom síðan að því að hann dó í voveiflegu... vinnuslysi. Ég grét mig nokkrum sinnum í svefn áður en ég öðlaðist kjark til að henda Bleika mínum í ruslið, ég þurfti bara að sætta mig við að hann var búinn að sinna sínu göfuga hlutverki í þessu jarðlífi. Ég tárast ennþá þegar ég hugsa til hans en síðan eru liðin mörg egg. Ekkert hefur jafnast á við Pardusinn en þau hafa þó öll gert sitt gagn. Það var Bláa þruman sem hafði voðalega hátt, nágrannar mínir á þeim tíma halda örugglega ennþá að ég hafi átt sjö grimma hunda sem byrjuðu að urra þegar leið að háttatíma. Svo var það Hafmeyjan sem hægt var að hafa með í bað. Það var rosalega fínt þangað til ég fékk straum... Afganginn af pistli Katrínar, vinsælustu myndasögurnar í dag, djammkortið, allt um bíófrumsýningarnar, tónlistina og margt fleira í Fókus, sem fylgir DV í dag.