Hjálmar leiðréttir misskilning sinn

Hjálmar Árnason, þingflokksformaður Framsóknarflokksins, segir sér bæði ljúft og skylt að leiðrétta misskilning sinn um tímasetningu ráðgjafar ríkislögmanns í máli Valgerðar H. Bjarnadóttur, fyrrverandi framkvæmdastjóra Jafnréttisstofu, gegn ríkinu. Þetta kemur fram í tilkynningu sem Hjálmar sendi frá sér í dag.

Í tilkynningunni segir orðrétt:

Í fjölmiðlum í gær lýsti Skarphéðinn Þórisson ríkislögmaður því yfir vegna orða minna á Alþingi 9. desember sl. að embætti ríkislögmanns hafi ekki verið beðið um að veita lögfræðilegt álit varðandi starfslok Valgerðar H. Bjarnadóttur, fyrrverandi framkvæmdastjóra Jafnréttisstofu, en Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að Árni Magnússon, félagsmálaráðherra, hefði 21. júlí 2003 knúið Valgerði til að láta af störfum.

Mér er það bæði ljúft og skylt að leiðrétta misskilning minn um tímasetningu ráðgjafar ríkislögmanns. Ég hafði skilið málið með þeim hætti að ríkislögmaður hefði veitt ráðherra ráðgjöf í málinu fyrr en raun ber vitni. Morgunblaðið hefur nú birt álit ríkislögmanns frá 16. mars 2004 sem ítarefni á vefsíðu sinni, en full efni eru til að hvetja blaðið til að birta minnisblaðið í heild. Efni minnisblaðsins staðfestir hins vegar allt það sem ég hef efnislega sagt um þá lögfræðilegu ráðgjöf sem félagsmálaráðherra fékk áður en til málaferla kom. Ástæða þess að álits ríkislögmanns var leitað var sú að ráðuneytið vildi forðast að brjóta rétt á Valgerði H. Bjarnadóttur og ganga til samninga við hana, ef atvik málsins væru með þeim hætti að hún ætti rétt á frekari greiðslum. Niðurstaða ríkislögmanns var hins vegar skýr. Miðað við staðreyndir málsins eins og þær lágu fyrir í greinargerð ráðuneytisins og í lýsingu beggja aðila á málavöxtum taldi ríkislögmaður að hann fengi ekki séð „að félagsmálaráðuneytið hafi brotið á rétti Valgerðar H. Bjarnadóttur varðandi starfslok hennar hjá Jafnréttisstofu. Ríkislögmaður lítur svo á, að framkvæmdastjóri hafi sjálfur beðist lausnar á eigin forsendum, án þess að vera beittur ómálefnalegum þrýstingi af hálfu félagsmálaráðuneytisins. Ríkislögmaður lítur jafnframt svo á, að framkvæmdastjórinn hafi beðist lausnar á grundvelli 1. mgr. 37. gr. laga nr. 70/1996 og eigi ekki frekari rétt á launum/bótum úr hendi ríkissjóðs vegna starfsloka sinna." Hvernig átti ráðherra að bregðast við með öðrum hætti en að láta reyna á málið fyrir dómi, þegar ráðgjöf ríkislögmanns var svo skýr og ótvíræð?

Það liggur því fyrir að framganga félagsmálaráðherra var með þeim hætti að ríkislögmaður taldi, á grundvelli lýsingar beggja aðila á málavöxtum, að félagsmálaráðherra hefði ekki brotið á rétti Valgerðar og ekki beitt hana ómálefnalegum þrýstingi. „Valdníðsla" og „fruntaskapur" félagsmálaráherra - svo aðeins séu tiltekin tvö gífuryrði sem höfð hafa verið upp í þessari umræðu upp á síðkastið - voru nú ekki augljósari en svo. Ríkislögmaður taldi að Valgerður hefði átt frumkvæði að þeim viðræðum sem leiddu til starfsloka hennar og tók mið af því að hún lýsti sig í útvarpsviðtali í kjölfar fundarins með ráðherra sátta við málalok. Jafnframt taldi ríkislögmaður að Valgerður ætti ekki rétt á neinum bótum.

Það er því hafið yfir vafa að ríkislögmaður tjáði sig með skýrum hætti um efnisatriði þessa máls, á grundvelli allra fyrirliggjandi gagna, og komst þá að þeirri niðurstöðu að Valgerður H. Bjarnadóttir ætti engan rétt til bóta og að ekki hefði verið brotinn á henni réttur á einn eða neinn hátt. Þetta er aðalatriði málsins, sem allir réttsýnir menn eiga að geta séð og dregið eðlilegar ályktanir af. Í það minnsta ef þeir eru tilbúnir að sjá skóginn fyrir trjánum.