Klaufasögur úr kynlífinu

Það er kominn föstudagur og Fókus fylgir DV í dag. Rekkjusögur úr Reykjavík, pistill Katrínar Rutar, er á sínum stað og nú segir hún frá nokkrum klaufasögum úr kynlífinu. Þegar sæti strákurinn fékk tak í bakið, þegar bílafanatíkin varð að horfa á myndina af sportbílnum og "blacklight-ið" lýsti upp náttúrulegu afurðirnar á bolnum hennar.



Það fylgir því eðlilega þegar fólk er að fara heim með ókunnugum af djamminu að ýmislegt getur komið uppá. Það hefur gengið á ýmsu hjá mér en það eru nokkur skipti sem bera höfuð og herðar yfir önnur. Einu sinni fór ég heim með agalega sætum strák. Hann var með stæðilegt undir sér (ágæti þess hef ég nú tíundað hér áður) og það var allt að fara á hinn besta veg. Nema hvað að þegar þetta fór almennilega í gang þá koma hljóð frá sæta stráknum sem minntu mig bara á eitt en ég gat ekki annað en hugsað "HA? Strax?"

Ég klappaði greyinu á bakið og sagði honum að þetta kæmi fyrir alla. Ég fékk ekkert svar, bara stunur og væl. Var bara svolítið stolt, hélt að ég væri svona guðdómleg. En þegar hann loksins gat tjáð sig maðurinn heyrði ég bara "tak í bak, tak í bak". Þá var það ekki ég sem orsakaði þessa frygðarstunur heldur var veslingurinn með klemmda taug í bakinu. Ég reyndi smástund að nudda þetta úr honum en ekkert gerðist nema að hann vældi bara hærra og hærra. Ég sá þann kost vænstan að flýja enda ekki mikið við bakveikan vælukjóa að gera.

Eitt skiptið var ég sármóðguð því rekkjunauturinn komst ekki í stuð nema að horfa á mynd af bílnum sínum á meðan. Þá fannst mér alvarlega að kynþokka mínum vegið, maðurinn hélt dótinu ekki uppi nema rauði sportbíllinn fylgdi með. Ég var ekki lengi að láta mig hverfa, ætli þessi maður sé ekki heima hjá sér núna, í góðum gír og svefnherbergisloftið veggfóðrað með myndum af bílnum.

Ekki eru klaufasögurnar alveg uppurnar því að fyrir löngu síðan kom svolítið kjánalegt fyrir sem að ég ætlaði nú aldrei að segja frá því ég er sú sem ætti hálfpartinn að skammast mín. Þannig var mál með vexti að ég var að skemmta mér, orðin nett og fín og rakst þá á vin minn. Þessi vinur minn var ósköp myndarlegur og þannig æxluðust hlutirnir að við brugðum okkur heim til hans í klukkutíma eða svo.

Þetta var voða leyndardómsfullt allt saman og þegar ég kom til baka sagði ég vinkonum mínum að ég hefði lent á trúnó með fjarskyldri frænku minni. Þær gleyptu við því og við dönsuðum frá okkur allt vit þangað til blacklightið fór af stað. Þá stoppuðu þær allar og gláptu á mig stórum augum. Ég vissi ekki hvaðan af mér stóð veðrið þegar þær drógu mig afsíðis og spurðu mig hvað í ósköpunum væri á bolnum mínum.

Ég vissi auðvitað ekkert hvað þær voru að meina enda búin að vera á trúnó með frænku í klukkutíma. Þær efuðust stórlega um það, farnar að gruna mig um græsku. Þegar ég leit síðan gaumgæfilega í spegil sá ég hvað kom upp um mig. Vinurinn hafði skilað af sér á ansi óheppilegan stað og skil ég ekki enn þann dag í dag hvernig honum tókst þetta og hvað hreinlega honum gekk til. En jæja, ég lýsti upp staðinn með náttúrulegum afurðum þetta kvöld og vakti mikla lukku meðal viðstaddra. Nema kannski vinarins sem ég sá ganga skömmustulegan meðfram veggjum eftir uppljóstrunina, vissi greinilega upp á sig sökina...

Afganginn af pistli Katrínar, djammkortið, allt um bíófrumsýningarnar, tónlistina og margt fleira í Fókus, sem fylgir DV í dag.

Tékkið einnig á síðustu Rekkjusögum Katrínar, Konur vilja bara kortér.