Ritstýrt yfir landfjórðung

"Ég kom til Ísafjarðar í afslöppunarferð um páskana og var þá leidd fram fyrir karlmann og mér tilkynnt að hann væri mannsefni mitt," segir Guðný Jóhannesdóttir, alsæl með lífið og tilveruna fyrir vestan og bætir við að þar sem þau séu bæði hlýðin með eindæmum hafi hún flust búferlum í haust. Bóndinn heitir Karl Jónsson og er frá Sauðárkróki og annast innkaup á sjúkrahúsinu á Ísafirði. Guðný var blaðamaður hjá Fróða og skrifaði um efni sem snerti landsbyggðarfólk í tímarit fyrirtækisins. Þegar kreppti að missti hún starfið og stóð uppi atvinnulaus. Hún lagðist ekki í eymd og volæði heldur bjó sér hreinlega til vinnu; fékk prentsmiðjuna Ásprent/Stíl á Akureyri í lið með sér og hóf að skrifa og gefa út tímaritið Við sem fjallar um mannlíf á Akureyri og nágrenni. "Blaðið gengur mjög vel enda spilum við þetta eftir eyranu og pössum að fara ekki fram úr okkur," segir Guðný og þvertekur fyrir að það sé eitthvert vandamál að búa á Vestfjörðum en skrifa um menn og málefni í Eyjafirði. "Tölvur og net bjarga því og svo nýt ég aðstoðar nemenda við fjölmiðladeildina í Háskólanum á Akureyri." Ritstjórnin er ekki eina starf Guðnýjar því hún vinnur að gæðamálum hjá byggingafyrirtækinu Ágústi og Flosa á Ísafirði og hefur því í mörg horn að líta. Að auki er heimilið stórt, þar búa tvö börn Guðnýjar og annað tveggja barna Karls. "Þau eru þriggja, fimm og sjö ára og það er mikið fjör hjá okkur." Guðný unir hag sínum vel vestra og segir sig í stórum hópi fólks sem hafi uppgötvað dásemdir Vestfjarða. Eyrarfjall blasir við henni á degi hverjum í stað Vaðlaheiðar áður en eitt sinn var Esjan hennar bæjarfjall. "Ég bjó í Reykjavík í tvö ár en ég kunni ekki alveg við umferðarhraðann," segir hún. "Færri bílar eru á Ísafirði en í Reykjavík og þeir aka líka hægar."