Missti sextán ára son í bílslysi

"Ég hef bæði misst foreldra og bróður en þetta er eitthvað sem ekki er hægt að lýsa. Veröldin hrundi," segir Lárus Kjartansson, lögreglumaður sem missti son sinn, Magnús Örlyg, í umferðarslysi skammt frá Nesjavallavirkjun árið 1996. Sonur Lárusar fór með vini sínum og foreldrum hans í sumarbústað. Þeir vinirnir voru sextán ára, báðir próflausir og fóru út að keyra á bíl foreldra vinarins þegar slysið varð. "Sonur minn var farþegi. Það sem bjargaði ökumanninum var að hann var í bílbelti en sonur minn ekki. Þeir óku eftir sveitavegi og voru að fara á milli hliða. Strákurinn minn hafði farið út til að opna fremra hliðið og nokkrir kílómetrar voru í það næsta. Bílnum hefur verið ekið nokkuð greitt því hann hafði oltið töluvert og kastast mikið til," segir Lárus. Lárus segir fyrsta mánuðinn eftir slysið hafa verið eins og í móðu og hann muni ósköp lítið eftir þeim tíma. "Maður á aldrei von á að verða fyrir því að missa barnið sitt. Ekki löngu áður vorum við að tala um dauðann. Ég sagði honum að hann ætti að sjá til þess að lagið Fylgd yrði spilað yfir mér. Hann sagði að við vissum ekki hver færi á undan. Ég svaraði að auðvitað myndi ég deyja á undan og fannst það eðlilegt, en skömmu síðar dó hann blessaður kúturinn." Lárus segir að þó átta ár séu síðan slysið varð sé alltaf jafn erfitt að tala um þetta. Sorgin og söknuðurinn komi alltaf upp í hugann.