Bótakrafa Litháa á hendur ríkinu

Litháinn, sem Hæstiréttur dæmdi í gær að hefði verið ranglega vísað úr landi, hefur í raun verið í nokkurs konar átthagafjötrum síðan. Ekki er ósennilegt að hann eigi bótakröfurétt á hendur íslenska ríkinu. Maðurinn kom hingað til lands síðla árs 1999 og fékk dvalarleyfi fram í febrúar 2001. Í ljós kom að hann hafði árið 1995 nauðgað og myrt unga konu. Maðurinn reyndist geðklofi og var vistaður á sjúkrahúsi, en sleppt árið 1999 og kom til Íslands í kjölfarið. Hann sagðist við yfirheyrslur geta lifað eðlilegu lífi með aðstoð lyfja. Útlendingaeftirlitið úrskurðaði að manninum skyldi vísað úr landi og staðfesti dómsmálaráðuneytið þann úrskurð, sem byggðist á ályktunum sem dregnar voru af læknisfræðilegum gögnum frá árinu 1995, án þess að taka það með í reikninginn að manninum hafði verið sleppt af sjúkrahúsi í heimalandi sínu. Hæstiréttur taldi að slíkir annmarkar hefðu verið á meðferð málsins að ógilda skyldi brottvísunina. Þegar honum var vísað úr landi gilti sú ákvörðun á Norðurlöndum og þýddi ævilangt endurkomubann til Íslands, auk þess sem maðurinn var skráður í Schengen-upplýsingakerfið í þrjú ár. Hann fór héðan til Litháen og hefur eðli málsins samkvæmt verið óheimilt að ferðast um Schengen svæðið, sem er megnið af Evrópu, og því má segja að hann hafi verið í nokkurs konar átthagafjötrum. Ekki er talið ósennilegt að hann eigi bótakröfu á íslenska ríkið vegna hinnar ólögmætu brottvísunar.