Framtíð Íslands ekki svört

Framtíð Íslands er ekki svört að mati starfsmanna þjóðbúningaleigu Þjóðdansafélags Reykjavíkur. Á þeim forsendum neitaði félagið að lána skautbúning í myndatöku, en þeldökk kona átti að klæðast honum. Peysuföt stóðu þó til boða. Þessu komst ritstjóri blaðsins Reykjavík Grapevine að þegar mynda átti forsíðu nýjasta tölublaðsins. Í tilefni af 60 ára afmæli lýðveldisins vildi hann vekja athygli á því hversu fjölbreytt íslenskt samfélag er orðið og láta þeldökka konu í skautbúningi prýða forsíðuna og bregða þannig út af þeirri stöðluðu ímynd að íslenska konan sé ljóshærð og bláeygð. Það reyndist hins vegar hægara sagt en gert að fá búning að láni fyrir myndatökuna. Ritstjóri umrædds blaðs, Valur Gunnarsson, segir eina konu hafa lofað að lána blaðinu búning. "Þegar við fórum og ætluðum að sækja búninginn, og til tals kom að sú sem ætti að sitja fyrir í honum væri svört, dró konan snarlega í land. Þá höfðum við samband við Þjóðdansafélagið en sama var uppi á teningnum þar," segir Valur. Aðspurður hvort aðstandendur blaðsins hafi fengið einhverjar skýringar á þessu segist Valur hafa fengið þau svör að svört kona ætti ekki heima í þessum búning. "Þeir voru reiðubúnir að lána okkur peysuföt fyrir myndatökuna því það eru víst almúgalegri föt en hátíðarbúninginn máttum við ekki fá," segir Valur.  Í lögum Þjóðdansafélags Reykjavíkur, sem hefur það meginhlutverk að kanna og kynna menningarhefðir þjóðarinnar, segir að félagið stuðli að endurvakningu íslenskra þjóðbúninga. Sú spurning vaknar því óneitanlega hvort sú endurvakning nái aðeins til hvítra Íslendinga. Starfsmaður Þjóðdansafélagsins sagði í samtali við fréttastofu í dag að félagið hefði sett það fyrir sig að ritstjórinn teldi myndina túlka framtíð Íslands. Þjóðdansafélagið liti ekki svo á að hún væri svört, líklega væri hún frekar gul, án þess að frekar væri farið út í þá skilgreiningu. Það færi eftir því hvert tilefnið væri hvort fólk, sama af hvaða kynþætti það væri, fengi að leigja búning. Það var Kvenfélagið á Laugarvatni sem lánaði búning til myndatökunnar og sá ekkert að því að þeldökk kona klæddist honum. Ritstjórinn segist vonast til að afstaða Þjóðdansafélagsins sé undantekning í íslensku samfélagi en viðbrögð fólks við forsíðumyndinni eru almennt jákvæð.