Gunn­hildur Yrsa ekki sátt með á­kvarðanir FIFA: „Heimurinn er ekki öruggur fyrir sam­kyn­hneigða“

„Knattspyrna er ein af vinsælustu íþróttum heims. Ég hef sjálf stundað þessa íþrótt í 27 ár, fyrst eingöngu sem áhugamál en síðar einnig í atvinnumennsku. Og í dag á ég unnustu sem einnig hefur knattspyrnu að atvinnu. Ég hef verið það heppin að mér hefur alls staðar verið tekið opnum örmum og ég nýt stuðnings frá fjölskyldu minni og vinum.

Ég er mikil baráttukona fyrir LGBTQ+ samfélagið, hef unnið mikið fyrir samtökin Special Olympics og ég trúi að íþróttir eigi að vera fyrir allar. Íþróttir þar sem samfélög koma saman, þar sem fólk getur verið hluti af einhverju, þar sem fólk getur verið í öruggu umhverfi. En þannig er það ekki alls staðar.

Ég spila fyrir bandaríska liðið Orlando Pride sem hefur opinberlega lýst yfir fullum stuðningi við baráttu samkynhneigðra fyrir réttindum sínum. Skemmst er að minnast á skothríðar á skemmtistað samkynhneigðra í Orlando fyrir fáeinum árum þar sem 49 dóu, og nú nýlega var önnur skotárás á skemmtistað samkynhneigðra í Colorado þar sem fimm létu lífið. 

Heimurinn er ekki öruggur fyrir samkynhneigðra, það er bara þannig, og því miður ýtir framkoma FIFA undir ástandið. Ég hef verið stolt af því að spila fótbolta, að allir væru velkomnir, en í dag líður mér ekki þannig.

Nýlega las ég ritgerð eftir Hólmfríði Maríu Ragnhildardóttur og þar segir á einum stað um samkynhneigða knattspyrnumenn: 

„Hafa þeir því nánast verið ósýnilegir en einungis örfáir atvinnumenn í knattspyrnu hafa viðurkennt opinberlega að þeir séu samkynhneigðir. Lítinn stuðning er að finna frá knattspyrnuvöldum en samkynhneigð karla í fótbolta er tabú umræðuefni sem skapar óþægilegt andrúmsloft. Hefur því lengi ríkt vandræðaleg þögn í kringum þetta málefni þar sem enginn stígur fram og enginn ávarpar það.“

Fyrir flestum er kannski ekkert stórmál að regnbogafyrirliðabönd séu bönnuð, en fyrir suma er það risastórt skref aftur á bak og algjört högg í magann. Að FIFA haldi mót í landi þar sem líf samkynhneigðra er stefnt í hættu vegna kynhneigðar þeirra er óásættanlegt. Ég vil þakka öllu því fólki sem hefur sagt sína skoðun í tengslum við mótið og sýnt samkynhneigðum stuðning.

FIFA og Infantino forseti sambandsins segja að við ættum að einbeita okkur að fótbolta en ekki pólitík, en við segjum á móti að það séu grundvallar mannréttindi sem málið snýst um. Ég vil líka nota tækifærið til að hrósa löndum eins og Þýskalandi sem mótmæltu banni regnbogabandsins í fyrsta leik sínum og íranska landsliðinu sem söng ekki með þjóðsöngnum sínum í leiknum á móti Englandi, til að mótmæla yfirvöldum Íran.

Ég vona að yfirstandandi heimsmeistaramót í knattspyrnu og sú umræða um stöðu samkynhneigðra sem tengist því veki athygli þannig að fleiri taki þátt í baráttunni. Við getum ekki bara beðið eftir að hlutirnir breytist, heldur verða knattspyrnuyfirvöld, þjálfarar, leikmenn og stuðningsmenn að taka þátt í þeirri baráttu að skapa umhverfi sem bíður alla velkomna. Knattspyrnufólk er með ákveðinn vettvang þar sem það getur staðið upp og látið til sín taka fyrir fólk og hópa sem hafa enda rödd. Fótbolti er fyrir alla. Punktur.“