Hæstiréttur staðfestir sýknudóm í nauðgunarmáli

Hæstiréttur Íslands hefur staðfest sýknudóm Héraðsdóms Norðurlands vestra yfir mann sem var ákærður um nauðgun að loknu balli nærri Blönduósi 5. október 2013. Taldi dómurinn ósannað að maðurinn hefði af ásetningi notfært sér ölvun og svefndrunga stúlkunnar sem sakaði hann um nauðgun.

Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að maðurinn hefði í héraði verið metinn trúverðugur og talið ósannað, meðal annars að virtum framburði hans og vitna, að hann hefði af ásetningi notfært sér ölvun og svefndrunga konunnar og gegn vilja hennar haft við hana samræði, en í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að samkvæmt lögum um meðferð sakamála yrði sú niðurstaða ekki endurmetin til sakfellingar mannsins fyrir réttinum.

Var ákæruvaldið samkvæmt þessu ekki talið hafa axlað þá sönnunarbyrði sem hvíldi eftir lögum, að sýna fram á ásetning mannsins til nauðgunar umrætt sinn og þar með saknæmi verknaðar hans. Að því virtu taldi Hæstiréttur að ekki yrði heldur talið að önnur gögn málsins, sem rakin voru í héraðsdómi, skyldu leiðta til þess að fallast skyldi á þá kröfu ákæruvaldsins að neyta heimildar til ómerkingar héraðsdómsins.

Voru á leiðinni á dansleik

Vísir sagði frá dómi Héraðsdóms Norðurlands vestra í ágúst síðastliðnum en þar kom fram að stúlka hefði verið í för með þremur vinkonum sínum á leiðinni á dansleik. Bókuðu þær saman herbergi á gistiheimili, fóru í reiðtúr áður en skemmtanahald hófst seinna um daginn. Kom ákærði í heimsókn í herbergi stúlknanna fyrir ballið en hann sagðist sjálfur aldrei hafa hitt þær. Stúlkan sagði hann hins vegar hafa verið með í umræddum reiðtúr fyrr um daginn.

Af framburði vitna má ráða að stúlkan hafi snúið aftur á gistiheimilið á milli klukkan 23 og 24 umrætt kvöld. Taldi hún sig vera orðna of drukkna og ætlaði að leggjast til hvílu. Starfsstúlka á gistiheimilinu opnaði fyrir henni og ræddi hún meðal annars við mann sinn, sem staddur var á Selfossi, áður en hinar stúlkurnar þrjár sneru aftur í herbergið.

Þrjár stúlknanna lögðust fljótlega til hvílu á meðan sú þriðja yfirgaf herbergið. Þegar hún sneri aftur rúmum hálftíma síðar lagðist hún í rúmið en varð vör við hljóð sem kom frá rúmi brotaþola. Reis hún á fætur og sá ákærða, reif af honum sængina og rak hann á dyr.

Vaknaði nakin að neðan

„Kærði kvaðst hafa komið inn í herbergið, en þar hafi verið rökkur, og sest á rúmið hjá brotaþola og hann ekki séð betur en að hún væri vakandi. Þau hafi hvíslast eitthvað á og síðan strokið hvort öðru og kysst. Síðan hafi eitt leitt af öðru og þau haft samfarir af fúsum og frjálsum vilja og með samþykki beggja,“ segir í dómnum.

Stúlkan segist hins vegar hafa verið sofandi og dreymt að maðurinn hennar væri kominn og hún hafi fundið fyrir einhverjum atlotum.

„Hún bar að annaðhvort hafi hún sagt eitthvað á þá leið: „Ertu kominn ástin mín?“ eða þá að hana hafi dreymt að hún hefði sagt þetta. Hún kvaðst vita það eitt að hún hafi vaknað nakin að neðan með karlmann ofan á sér og hún viti að hún hafi ekki boðið honum upp í til sín og alls ekki í herbergi þar sem vinkonur hennar sváfu einnig,“ eins og segir í dómnum.

Hún hafi svo vaknað við að vinkona hennar hafi rifið af henni sængina og þá hafi hún hrópað: „Ert þetta þú?“

Á þeim tíma hafi hún áttað sig á því hvað var að gerast.

Heyrði kynlífsstunur

Ákærði kvaðst fyrir dóminum ekki geta skýrt út í hvaða tilgangi hann fór inn í herbergið sem brotaþoli gisti í. Ein stúlknanna bar að hún hafi, eftir að hún var lögst til hvílu, heyrt einhvern koma inn í herbergið og karlmannsrödd segja: „Eruð þið ekki hressar stelpur, eruð þið ekki á leiðinni á ballið?“ og verður að telja afar líklegt að þar hafi ákærði verið á ferð eins og segir í dómnum.

Ákærði hafi síðan, eins og hann hefur lýst, sest á rúmið hjá brotaþola. Þetta bendi ekki til þess að hann hafi komið inn í herbergið með þann ásetning að notfæra sér ölvun eða svefndrunga brotaþola í kynferðislegum tilgangi.

Í dómnum er bent á að ein stúlknanna hafi heyrt kynlífsstunur þar sem hún lá í rúmi sínu og taldi þær koma frá konu. Taldi hún að ein vinkvenna sinna væri að stunda sjálfsfróun. Telur dómurinn það renna stoðum undir að brotaþoli hafi tekið fullan þátt í samförunum. Það kunni þó vel að vera vegna þess að hún hafi talið að maður hennar væri við hlið sér í rúminu.

„Það leiðir hins vegar til þess að ákærða gat ekki verið ljóst að brotaþoli var andsnúin atlotum hans. Að mati dómsins telst því ósannað, gegn staðfastri neitun ákærða, að hann hafi af ásetningi notfært sér ölvun og svefndrunga brotaþola og gegn vilja hennar haft við hana samræði og ber því að sýkna hann af kröfum ákæruvaldsins í máli þessu. Framburður vitna og skýrslur sérfræðinga fá þessari niðurstöðu ekki breytt.“