Mér fannst ég svo gölluð með þetta allt saman - missti 50 kg

Margrét Elísabet Andrésdóttir, 37 ára einstæð þriggja barna móðir, hefur lést um 50 kíló síðan í ágúst 2011. Hana dreymir um að eignast kærasta og hlaupabretti en líf Margrétar hefur aldeilis ekki verið dans á rósum.  Síðan hún veiktist aðeins 18 ára gömul hefur hún tekist á við ótal erfið verkefni. Þá missti hún heimili sitt þegar myglusveppur yfirtók húsnæði hennar og barnanna - sjá hér.

Við vorum búin að missa allt dótið 

„Í mai 2011 sat ég með börnunum mínum í tómri íbúð þar sem við vorum búin að missa allt dótið okkar í svæsnum myglusvepp á Egilsstöðum og þar sem elsti strákurinn minn var að klára 10. bekk leyfði ég honum að ráða hvert við myndum flytja," segir Margrét þegar samtal okkar hefst en hún býr núna ásamt börnunum á Akureyri því drengurinn hennar kaus að hefja nám í Verkmenntaskólanum á Akureyri.

Ákvað að gera eitthvað fyrir sjálfa sig

„Þegar við vorum komin hingað á Akureyri ákvað ég að gera eitthvað fyrir sjálfa mig en ég hef verið öryrki frá því ég var 18 ára og hef farið í fjölmargar aðgerðir á hné meðal annars og svo er ég með ónæmisskort. Ég byrjaði á því að fara í ræktina en varð alltaf rosalega veik á því. Ætli ónæmiskerfið mitt höndli það nokkuð. Svo þá fór ég að synda daglega og byrjaði bara nokkrar ferðir upp í kílómeter á dag. Það er eiginlega það eina sem ég hef gert til að ná þessum árangri," útskýrir Margrét.

Leggur hnífapörin frá sér 

„Núna í sumar hef ég tamið mér það að leggja hnífapörin frá mér átta sinnum á meðan ég borða og það er ótrúlegt hversu miklu minna maður borðar þegar maður gerir það en ég borða allan mat og neita mér eiginlega aldrei um neitt. Ég borða bara aðeins minna. Það skrýtna við þetta allt var að mér hefur aldrei fundist ég vera eitthvað rosalega feit," segir hún.

Þráir að eignast hlaupabretti

„Núna eru aukakílóin föst og það er mín heitasta þrá að eignast hlaupabretti eða hjól hérna heima til að klára það sem ég er byrjuð á. Ætli ég verði ekki að biðja jólasveininn um að gefa mér það - á maður ekki alltaf að fá eitthvað fallegt frá honum ef maður er búinn að vera duglegur?" spyr Margrét en eins og fyrr segir getur hún ekki sótt líkamsræktarstöðina sökum veikinda.

Tilbúin að verða ástfangin á ný

„Svo er skemmtilegt að segja frá því að svona í seinni tíma þá er mig farið að langa í kærasta. Er ekki hægt að auglýsa eftir honum svona í leiðinni?" spyr hún og skellihlær en heldur áfram öllu alvarlegri:

„Ég lokaði mig af því ég einbeitti mér að því að koma okkur upp heimili en dóttir mín er gigtarsjúklingur. Mér fannst þetta svo mikið verkefni og mikill pakki að ég gat ekki boðið neinum upp á það. Mér fannst ég svo gölluð með þetta allt saman. Núna þegar ég er komin á þennan stað og mér er farið að líða betur og komin með rétta mynd af heimilinu þá -  já, þá ég gæti hugsað mér að hafa einhvern við hliðina á mér í sófanum."

Gefst ekki upp

„Ég gat aldrei leyft mér neitt ef við áttum aukapening þá fór hann í dansæfingu hjá börnunum eða einhverja bók. Ég leyfði mér aldrei neitt. Eins líka bara með föt og fleira en öllu var hent eftir myglusveppinn þannig að við áttum ekkert."

„Ég hef aldrei misst móðinn. Þetta er verkefni og við förum í gegnum þetta. Ég hef þann kost að vakna með börnunum, fara með þau í skólann, þaðan í lyfjagjöf og hvíla mig áður en þau koma heim," segir Margrét bjartsýn á framhaldið enda engin ástæða til annars.