Fer í Útsvarið í janúar með Simma

Þóra Arnórsdóttir varð ekki forseti Íslands en hún stjórnar stóru heimili og vinnur að verðugum verkefnum bæði innan þess og utan, meðal annars heimildarmynd.

Hin sjö mánaða Ásdís Hulda, sem Þóra eignaðist í vor í miðri kosningabaráttu, sefur úti í vagni en „stóra Ásdís“ frænka hennar hlustar eftir henni meðan viðtalið fer fram. „Litla Ásdís heitir eftir þeirri stóru. Það er mjög gott. Þannig erum við búin að tryggja okkur barnapössun!“ segir Þóra hlæjandi. Eiginmaður hennar, Svavar Halldórsson, fréttamaður Rúv, er í vinnunni og hin börnin fimm í skóla og leikskóla.

Hvernig skyldi svo Þóru hafa liðið frá því forsetaframboðinu lauk? „Alveg prýðilega,“ svarar hún að bragði. „Allt hefur gengið ákaflega vel. Auðvitað er brjálað að gera. Bara það að kaupa þetta hús á árinu sér okkur fyrir eilífðarverkefnum. Svavar er orðinn mjög góður í að smíða veggi, stiga og fleira.“ Um tveggja hæða raðhús í Hafnarfirði er að ræða og í kjallaranum hafa þau hjón útbúið tvær leiguíbúðir. Þóra segir átta manna fjölskylduna vel komast fyrir á þeim 158 fermetrum sem eftir eru. „Þetta er spurning um skipulag, vilja og hjartarúm,“ segir hún brosandi.

Venjulegur dagur á þessu stóra heimili hefst fyrir klukkan sjö. „Þá eru allir reknir á fætur,“ eins og húsfreyjan orðar það. „Svavar er oftast á vöktum frá 8 til 20 og tekur strætó um 7.30 en ég keyri stelpurnar upp í Salaskóla í Kópavogi, þar sem þær eru í áttunda, níunda og tíunda bekk. Svo fer ég með sjö ára soninn í skólann hér í hverfinu og fjögurra ára dótturina í leikskólann. Þetta er svona 50-60 mínútna rúntur, sú litla er auðvitað með mér og oftast er hún sofnuð þegar við komum heim.“

Þóra er í fæðingarorlofi að hluta til. Mörg verk falla til á stóru heimili, þvottur af átta manns er til dæmis mikill að vöxtum. Síðdegis tekur við aðstoð með heimanám og skutl í fimleika og flaututíma. Af og til heldur hún fyrirlestra fyrir hópa útlendinga, undir yfirskriftinni Ísland og Íslendingar fyrir og eftir hrun, auk þess að stýra ráðstefnum og fundum. Aðalverkefnið utan heimilisstarfa er þó gerð heimildarmyndar um bændur í Ísafjarðardjúpi, fyrir Rúv, með „stóru Ásdísi“ Ólafsdóttur. „Það er hluti af púsluspilinu,“ segir hún glaðlega. „Við hófum tökur í fyrrahaust á mynd um bændur í Inndjúpinu, frá Skötufirði og inn úr. Jóhannes Jónsson, tökumaður á Ísafirði, er að vinna þetta með okkur. Við tókum viðtöl við alla sem eru eftir með einhvern búrekstur, því þeim fer mjög fækkandi og ljóst að hefðbundinn búskapur, eins og hann hefur verið frá landnámi, er þarna að hverfa.“ Þóra segir þær Ásdísi Ólafs búnar að eiga dásamlegar stundir í Djúpinu því viðmælendurnir séu fjölbreytt og skemmtileg flóra. „Þetta verður frábær mynd þegar hún verður tilbúin. Ég get alveg lofað því,“ segir hún.

Þóra upplýsir líka að við fáum brátt að sjá hana á skjánum. „Ég fer í Útsvarið í janúar með Simma, svo mikið veit ég,“ segir hún. „Ég er búin að vinna hjá Rúv síðan 1998, með smá hléum. Það er frábær vinnustaður og ég á þar góða félaga á öllum hæðum. En við Svavar fáum nýjar hugmyndir á hverjum degi. Við gætum hugsað okkur að fara til Afríku, reka gistiheimili úti í sveit – en líka halda áfram við það sem við höfum verið að gera.“ Langar hana kannski að búa inni í Djúpi? „Hluta úr árinu, já. En ég gæti ekki hugsað mér að vera þar að vetrinum og þurfa að senda börnin í skólann alla leið til Hólmavíkur.“

Jólaundirbúningurinn er byrjaður hjá Þóru og hún kveðst njóta hans í botn. „Ég býst ekki við að fá marga svona desembermánuði heima við og nú ætla ég að gera allt sem á að gera á aðventu, án þess að vera í stressi.“