"Nú fer ég heim“

Austurríski ofurhuginn Felix Baumgartner, sem í gær rauf hljóðmúrinn fyrstur allra, segir að um tíma hafi hann lent í vandræðum í stökkinu. Hann velti fyrir sér hvort hann ætti að ýta á neyðarhnapp og þannig bjarga lífi sínu, eða þrauka aðeins lengur og bæta metið.

Já heimsbyggðin hélt niðri í sér andanum í gær þegar ofurhuginn opnað hlerann á loftbelgnum og gerði sig líklegan til þess að stökkva úr 39 kílómetra hæð. Hann hefur síðustu sjö árin undirbúið sig undir stökkið og sagði við áhorfendur að stundum þyrfti maður að fara virkilega hátt upp til þess að átta sig á því hversu smár maður sé. Svo kvaddi hann.

„Nú fer ég heim," sagði Felix og lét sig falla.

Á leið sinni niður varð hann fyrsti maðurinn til þess að rjúfa hljóðmúrinn en mestum hraða náði hann 1342 kílómetrum á klukkustund.

Honum var svo vel fagnað þegar hann lenti heilu á höldnu í Nýju Mexíkó. Á blaðamannafundi í gærkvöldi talaði hann meðal annars um vandræðin sem hann lenti í.

„Á tímabili hélt ég að ég væri í miklum vandræðum. Ég var með hnapp til að losa um jafnvægis- fallhlíf sem hefði stoppað snúninginn, en ég vissi að ef ég ýtti á hnappinn næði ég ekki hljóðhraða."

„Það er erfitt þegar maður fellur á svona miklum hraða að taka þessa ákvörðun. Maður verður að taka ákvörðun. Ýti ég á hnappinn og lifi af eða held áfram alla leið niður og rýf hljóðmúrinn? Eftir nokkrar sekúndur fannst mér ég ná stjórn á þessu og mér tókst það. Þess vegna rauf ég hljóðmúrinn í dag."

Og Felix vonast til þess að þetta ótrúlega met verði slegið einn daginn.

„Ég vil hvetja næstu kynslóð. Eftir 40 ár vildi ég gjarnan sitja á sama stað og Joe Kittinger situr nú, með ungan mann við hlið mér sem spyrði mig ráða því hann vildi slá metið mitt."