Hráki í gervigrasinu sýkir sár íþróttafólks

Mörg dæmi eru um að íþróttaiðkendur hafi fengið sýkingar í sár eftir að hafa dottið í gervigrasið í íþróttahúsinu Boganum á Akureyri. Ástæðan liggur í því að gervigrasið hefur ekki verið sótthreinsað eða þrifið frá því að húsið var opnað fyrir átta árum. Nú hefur verið brugðist við vandanum í samstarfi við Heilbrigðiseftirlit Norðurlands eystra.

Sigfús Ólafur Helgason, formaður íþróttafélagsins Þórs og umsjónarmaður í Boganum, benti á þetta vandamál í viðtali við N4 Sjónvarp á mánudagskvöld.

„Jú, þetta er rétt. Það er staðreynd að grasið hefur ekkert verið þrifið. Fyrstu árin var húsið ekki upphitað, og þá bar ekki á neinu, en nú eru kjöraðstæður fyrir allskonar óáran til að lifa í grasinu. Það er ekki að undra þegar hráki, blóð og sviti blandast saman í grasinu yfir langan tíma,“ segir Sigfús.

Töluvert hefur borið á sýkingum í sárum sem iðkendur íþrótta í húsinu fá eftir byltur á gervigrasinu. Sigfús segir það athugunarleysi að grípa ekki inn í strax. „Menn gátu sagt sér þetta sjálfir. Það þarf auðvitað að þrífa þessi hús eins og önnur íþróttamannvirki. Þetta kemur inn á borð hjá okkur eftir prufur sem heilbrigðiseftirlitið gerir,“ segir Sigfús, sem bendir á að uppfylla þurfi kröfur um heilbrigði og hollustuhætti í íþróttahúsum þar sem er gervigras eins og í öðrum íþróttamannvirkjum.

Sigfús segir að sýkingavaldar í grasinu séu ekkert skemmtiefni og verði raktir til umgengni við húsið. „Menn hrækja í grasið eins og ekkert sé sjálfsagðara og þangað er upprunans að leita.“

Sigfús telur að vandinn sem kominn er upp í Boganum sé ekkert einsdæmi. Á landinu séu mörg íþróttahús af svipaðri gerð og aðstæður og umgengni þar sé í engu frábrugðin því sem er á Akureyri.

Alfreð Schiöth, framkvæmdastjóri Heilbrigðiseftirlits Norðurlands eystra, segir að ekki séu til reglugerðir um þrif í fjölnota íþróttahúsum og á gervigrasi. Hins vegar séu íþróttahúsin á ábyrgð eigenda sinna; í nær öllum tilvikum sveitarfélaganna.

Spurður um hve oft þurfi að þrífa gervigras, og þá sérstaklega með tilliti til sýkingahættu, segir Alfreð erfitt sé að meta slíkt. Hins vegar mætti nota það sem þumalputtareglu að stór hreinsun væri gerð einu sinni til tvisvar á ári. „Síðan kæmu til minni þrif eftir þörfum, enda notkun þessara húsa mismunandi.“

svavar@frettabladid.is