Ólína segir Davíð, Halldór og Valgerði vera hina raunverulegu gerendur

Ólína Þorvarðardóttir, þingmaður Samfylkingarinnar, hefur ákveðnar efasemdir um að réttlætinu verði fullnægt með því að draga fyrir dóm þá fjóra ráðherra sem hluti þingmannanefndar Atla Gíslasonar telur að hafi sýnt af sér vanrækslu í aðdraganda bankahrunsins haustið 2008 og að ábyrgð þeirra fjögurra sé lögð að jöfnu.

Að mati Ólínu var þáverandi utanríkisráðherra, Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, ekki í stöðu til að grípa inn í þróun mála í efnahagslífinu hér á landi enda heyri slíkt undir önnur ráðuneyti.

Ólína leggur áherslu á að Geir Haarde, þáverandi forsætisráðherra, hafi setið sem ráðherra í fyrri ríkisstjórn, þeirri sömu og hafði að hennar mati meiri áhrif á þróun mála. Hans ábyrgð hljóti því að vera meiri sem fjármálaráðherra í ríkisstjórn Sjálfstæðisflokks og Framsóknarflokks á árunum fyrir bankahrun. „Skyldi hans ábyrgð ekki vera ríkari en þeirra sem stigu inn á sviðið þegar orðið var um seinan að afstýra því sem gerðist?" spyr Ólína.

Hinir raunverulegu gerendur í aðdraganda bankahrunsins eru að mati Ólínu stikkfríir þar sem ráðherraábyrð þeirra er fyrnd að lögum. Þar nefnir Ólína til sögunnar Davíð Oddsson, fyrrverandi forsætisráðherra og formann Sjálfstæðisflokksins, Valgerði Sverrisdóttur, fyrrverandi viðskiptaráðherra Framsóknarflokksins, og Halldór Ásgrímsson, fyrrverandi forsætisráðherra og formann Framsóknarflokksins. „Landsdómur nær ekki til þess tíma," segir Ólína og bendir á að sök ráðherra fyrnist á þremur árum samkvæmt gildandi lögum.

Ólína segir að með því að þetta fólk sleppi við að axla ábyrgð á gjörðum sínum á meðan aðrir ráðherrar sem komu síðar að stjórn landsins sæti refsingu sé mögulega verið að hengja bakara fyrir smið.

Hún telur að það séu Davíð, Halldór, Valgerður og aðrir sem sátu við stjórnvölinn í ríkisstjórn Sjálfstæðisflokks og Framsóknar á árunum 2003 til 2007 þegar bankarnir voru einkavæddir sem eigi stærstu sökina. Hún segir að það hafi verið þau sem leyfðu svokallaðan hraðakstur í fjármálakerfinu og gott ef þau hönnuðu ekki hreinlega vegakerfi fyrir hraðaksturinn.

Ólína gefur ekki mikið fyrir starf þingmannanefndar Atla Gíslasonar og segist blása á það sem kallað er niðurstaða þingmannanefndar. „Samvisku sinni vísar maður ekki til þingnefndar," segir hún.

Ólína bendir á að þingmannanefndin hafi verið þríklofin í afstöðu sinni til þess hvort og þá hverja skuli ákæra. Hanni finnst óviðeigandi að vísa í tilfinningar nefndarmanna þegar rætt er um afstöðu þeirra til ákæranna. „Tilfinningar nefndarmanna eru fullkomið aukaatriði og geta aldrei vegið þyngra en almannahagsmunir," segir Ólína.