Hin drungalega Fever Ray

Sænska tónlistarkonan Fever Ray hefur hlotið mikið lof fyrir fyrstu sólóplötu sína sem kom út í vor. Margir telja að hún verði ofarlega á listum yfir bestu plötur ársins 2009.

Fever Ray heitir réttu nafni Karin Dreijer Andersson og sló fyrst í gegn í elektródúettnum The Knife með bróður sínum Olof Dreijer. The Knife hefur gefið út þrjár plötur og fékk frábæra dóma fyrir þriðju plötu sína, Silent Shout. Hún var valin plata ársins 2006 af Pitchfork og hlaut sex sænsku tónlistarverðlaunin árið eftir. Skömmu síðar var tilkynnt að The Knife ætlaði í þriggja ára frí og spilaði þar inn í að Karin átti von á öðru barni sínu og þurfti á hvíld að halda. Þarna gafst henni um leið tími til að sinna nýju sólóverkefni sínu. Plötuna tók hún að mestu upp á heimili sínu suður af Stokkhólmi á sjö mánuðum.

Systkinin í The Knife eru þekkt fyrir að vera heldur fjölmiðlafælin; eru lítið gefin fyrir tónleikahald og gefa fá viðtöl. Þess vegna kemur það fáum á óvart að Fever Ray hefur verið hulin mikilli dulúð síðan hún steig fyrst fram á sjónarsviðið. Á tónleikum kemur hún oft fram máluð á sérkennilegan hátt eða með grímu og viðtölin eru einnig af skornum skammti. Öll áhersla er lögð á tónlistina sjálfa, þannig að öllum sé ljóst að hennar persóna sé aldrei aðalmálið.

Plata Fever Ray er drungaleg þar sem asískir tónar krydda útkomuna víðast hvar. Oft á tíðum bjöguð rödd Karinar svífur síðan yfir léttum elektrótöktunum á seiðandi hátt. Breska tímaritið Q gaf plötunni fjórar stjörnur af fimm mögulegum og líkti Fever Ray við Björk Guðmundsdóttur: „Ef þið hafið einhvern tímann velt fyrir ykkur hvernig Björk myndi hljóma ef hún væri föst í snjóskafli þá er svarið að finna hérna," sagði í dómnum. Platan fékk einnig fjórar stjörnur í Mojo, fimm stjörnur í The Guardian og 81 af 100 hjá Pitchfork. Sjálf segir Karin að Fever Ray sé nokkurs konar andleg persóna sem hafi mismunandi raddir og geti breyst í alls konar form.

Karin hefur nefnt tvo áhrifavalda við gerð plötunnar. Annars vegar myndina Dead Man eftir Jim Jarmusch, þar sem Neil Young samdi alla tónlistina, og hins vegar sjónvarpsþættina Miami Vice þar sem tónlist níunda áratugarins var í forgrunni. „Ég reyni að fanga þessa tilfinningu sem myndast þegar þessir náungar sigla í burtu á þessum hraðbát með stórar vélar seint á kvöldin. Þetta eru eins og tónlistarmyndbönd í þáttunum þegar þeir spila háværa tónlist yfir öllu og bruna áfram á bátnum. Það lítur frábærlega út," segir Karin.freyr@frettabladid.is