Hugmyndin kom frá dularfullum stað

Vísir hafði samband við rithöfundinn Guðrúnu Evu Mínervudóttur sem er tilnefnd til Íslensku bókmenntaverðlaunanna fyrir skáldsöguna Skaparinn. Þar lýsir hún átökum venjulegs fólks við sérkennilegar aðstæður þar sem hjálpin berst stundum úr óvæntri átt.

„Ástarþakkir. Jú ég er bara himinlifandi. Alveg. Svo gaman," svarar Guðrún Eva þegar Vísir óskar henni til hamingju með tilnefninguna.

Hvernig datt þér hug að skrifa um dúkkur? ,,Já, hvaðan koma hugmyndirnar yfirhöfuð? Það er svo dularfullt. Mér finnst eins og þær komi frá einhverjum heilögum stað. Í þessu tilviki var ég stödd í París að skrifa og var að lesa glansblað. Þar var grein um silikondúkkur og ég veðraðist öll upp því þetta var allt öðruvísi heimur en ég hafði ímyndaði mér."

Sat uppi með glanstímaritið

,,Ég hellti óvart tei yfir greinina og neyddist til að rífa blautar blaðsíðurnar úr blaðinu og taka þær með mér heim. Þannig kom það til að ég sat uppi með þær og var sífellt minnt á þetta spennandi söguefni," svarar Guðrún Eva.

„Það er eitthvað við þessar dúkkur. Mikill óhugnaður sem umvefur þær. Fólki bregður þegar það veit um hvað bókin er og verður forvitið."

Líkar vel við rithöfundinn

„Ég þekki fátt annað en já ég virðist alltaf fá hugmynd að nýrri bók og læt mig ekki dreyma um að komast í annað djobb," svarar Guðrún Eva aðspurð hvort henni líki rithöfundastarfið.

„Ég er ekki einmana á meðan ég er að vinna. Það er alltaf meiri gleði heldur en þjáning. Orðin koma auðveldlega til mín."

„Þessa bók var ég þrjú ár með og talsvert af þeim tíma fór í rannsóknarvinnu. Þá þarf að endurskrifa og leyfa undirvitundinni að vinna sitt verk."

Annasamur desember

„Það er mikil eftirsókn eftir höfundum að lesa núna í skammdeginu og ég les upphátt fyrir fólk næstum á hverjum degi og stundum oft á dag. Mér finnst það frábært," segir Guðrún Eva áður en kvatt er.

Hér má sjá umsagnir um Skaparann.