(Dr. Gunni tekur viðtal) Alltaf að predika

Hugleikur Dagsson verður þrítugur í október. Miðað við aldur er hann búinn að afkasta heilan helling af æðislegu stöffi. Þjóðleikhúsið frumsýndi Legið hans á fimmtudaginn við gargandi fögnuð áhorfenda, í fyrra fékk hann Grímuna fyrir fyrsta leikverkið sitt, Forðist okkur, og honum hefur tekist það ómögulega: að gera vinsælar teiknimyndasögur á íslensku, sjö talsins, og eina á ensku sem Penguin gaf út í fyrra.

Sem sé, einróma lof, vinsældir og virðing. Allt það besta sem listamaður getur búist við. Skyldi Hugleikur hræðast bakslag? Er hann stressaður fyrir væntanlega dóma fyrir Leg?

„Nei, ég held ég sé ekkert stressaður. Ég man alveg þegar ég var kvikmyndagagnrýnandi sjálfur, þá hugsaði ég að ef ég myndi fá slæma dóma þá ætlaði ég ekki að verða fúll. En auðvitað getur manni fundist dómar óréttlátir, ekki skrifaðir af neinu viti. En hvað getur maður gert? Er hægt að kvarta yfir dómum án þess að það komi út eins og maður sé bara hörundsár? Ég held að það eina í stöðunni sé að halda virðingunni og taka ekki dóma til sín.“

En svona fyrir utan viðbrögð gagnrýnanda – skipta viðbrögð lesenda þig máli?

„Já, það er rosa gott að fá hrós. Sérstaklega í gegnum myspace-síðuna því þá þarf maður ekki að sýna nein viðbrögð. Ég fer alltaf í hálfgerðan hnút þegar verið er að hrósa mér.“

Þegar maður les teiknimyndabækurnar þínar flettir maður og flissar og finnst stundum að maður sé hálfgerður viðbjóður að vera að flissa yfir þessu. Myndirðu segja að það sé sama upplifun af leikritunum þínum?

„Það er svipaður hrynjandi, jú. Í bókunum flettirðu og færð nýjan og nýjan brandara og þegar ég hef fylgst með viðbrögðum áhorfenda við þessum leikritum þá er hlegið ótrúlega reglulega, á sirka tuttugu sekúndna fresti. Það er held ég svipað og gerist þegar fólk horfir á farsa. Eða allavega velheppnaðan farsa.“

Skammist ykkar!Hugleikur segir að upphaflega hafi nýja leikritið átt að heita „Abortion – the musical“, en þegar hann breytti því í „Leg“ hafi fyrst allt farið í gang.

„Ég var í miklu sambandi við Stefán Jónsson leikstjóra þegar ég var að skrifa þetta. Um leið og ég var búinn að segja honum söguþráðinn var hann kominn með mjög skýrar hugmyndir um áherslurnar í verkinu. Svo var þetta þróað áfram í sameiningu.“

Segðu nú væntanlegum áhorfendum lauslega frá söguþræðinum.

„Í einni setningu er hann „Rob-ocop meets Sound of music“, en Leg er sem sagt um menntaskólastelpu í Garðabæ sem verður ólétt á afmælisdaginn sinn sem er sami dagur og foreldrar hennar segja henni að þau ætli að skilja, kærastinn hennar segir henni upp, bróðir hennar fær fuglaflensuna og besta vinkona hennar ákveður að taka þátt í Bachelor. Hún verður því hálf utanveltu og það geta í raun ekki margir sýnt henni stuðning. Hún fer því ein í eins konar ferðalag til að komast að því hvað hún eigi að gera. Hvort hún á að eiga barnið eða ekki.“

Er boðskapur með verkinu?

„Tja, það má greina leikritið sem vangaveltur um endurkomu Jesúbarnsins. Gamla leikritið mitt var skólaverkefni og nemendurnir greindu það sem nokkurs konar ákall á Guð. Án þess að vilja það þá held ég að ég sé alltaf að predika eins og einhver vitleysingur. Ég er svo mikill móralisti. Alltaf að segja við áhorfendur: skammist ykkar!“ Veggjalúsin ÁstríkurHugleikur hélt upp á 10 ára afmæli sitt árið 1987. Fyllist hann ljúfsárri nostalgíu þegar hann heyrir í Billy Idol og er hann fyrstur mættur, flaggandi neonstaut á næntís-böllum Curvers og Kiki-ow?

„Nei. Ég hef eiginlega alltaf verið eftir á eða með einhvern asnalegan lúðasmekk. Billy Idol fílaði ég reyndar þegar ég var krakki og svo var ég í Michael Jackson-lestinni þegar ég var 10-11 ára, en hoppaði reyndar tímanlega af henni. Næntísið var Hagaskóli og síðan Kvennó og ég byrjaði ekkert að fara á böll fyrr en einhvern tímann í Kvennó. Svo tónlist frá þessum tíma gerir ekkert fyrir mig. Ég var bara að hlusta á Jethro Tull einhvers staðar í leyni.“

Hvernig krakki varstu – vinsæli strákurinn eða nörd?

„Ég myndi helst skilgreina mig á þessum tíma sem veggjalús sem slapp þó alveg við einelti. Það var náttúrlega fullt af kvikindum í Hagaskóla. Það var mikið einelti – maður var alveg vitni að mesta kvikindisskap í heimi. Stundum skvettist smá kvikindisskapur á mann sjálfan. Ég horfði á ofbeldið án þess að taka þátt í því. Vorkenndi bara lúðunum rosalega sem voru teknir fyrir.“

Var Hugleiks-nafnið ekkert notað gegn þér?

,,Nei, ekki nema að í áttunda bekk var ég kallaður Ástríkur. Mér fannst það nú bara skemmtileg tilvísun.“ Lúðalegt klámmálHugleikur var einn af þeim sem skrifaði síðasta áramótaskaup. Nú er nýtt ár rétt byrjað en samt finnst manni að það sé komið nóg efni í ágætis skaup.

„Það má segja það, já. Byrgismálið og sérstaklega Breiðavíkur-málið eru þó eiginlega of viðbjóðsleg til að þar sé hægt að taka einhvern grínpól í hæðina. Klámmálið væri hins vegar upplagt enda virðast allir hafa rangt fyrir sér í því máli. Allir eru einhvern veginn jafn miklir vitleysingar.“

Hver er rétta skoðunin á því máli?

„Æi, ég veit það eiginlega ekki. Þetta klámfólk sem ætlaði að koma hingað er bara einhverjar aumkunarverðar klámdrottningar og aumkunarverðir tölvumarkaðsfræðingar og voru þannig séð ekkert að koma hingað til að klæmast á Lækjartorgi. Þetta lið er bara algjörir lúðar. Þegar er verið að banna einhverjum lúðum að koma til landsins … Æi, það er nú bara frekar lúðalegt líka!“

Hvernig sérðu framtíðina, hvað áttu eftir að gera?

„Ég ætla bara að gera myndasögur þangað til ég þorna upp. Og skrifa það sem ég kemst í. Þeir hjá Penguin ætla svo að gefa út bók númer tvö – Bjargið okkur – sem á að heita Is that supposed to be funny? Fyrsta bókin seldist víst rosalega vel þótt ég viti ekki hvað ég er búinn að græða á henni. Tékkarnir koma svo seint í þessum bókabransa.“

Hvar finnurðu fyrirmyndirnar í verkin þín?

„Það er nú bara mannfólkið í dag og fólkið í kringum mig. Maður þarf bara að hlusta á fólk tala og snúa síðan út úr því, setja hlutina í annað samhengi.“

Ertu enn þá alltaf í strætó?

„Nei, reyndar ekki. Ég er ekki með bílpróf en ég er bara orðinn enn meiri innipúki en ég var. Það er ekkert sérstaklega gott fyrir mig. Mér finnst gaman að kýla og keypti mér boxpúða til að fá einhverja æfingu, en er reyndar ekki búinn að hengja hann upp enn þá. Svo er ég líklegast að flytja út seinna á þessu ári. Ég og kærastan. Holland og Bretland koma helst til greina. Maður hefur nú bara gott af því að fara frá Íslandi.“

Er ekkert á döfinni að fara að fjölga sér?

„Ha ha ha … Nei, það er ekki planað.“

Af hverju ekki?

„Af hverju ekki?! Nú það er bara svo mikið að gera!“