Úlfar langeygur eftir langreyð

Úlfar Eysteinsson veitingamaður hefur til margs að hlakka. Ekki aðeins er verið að gera upp sögufræga byggingu við Baldursgötu sem hýsir listagallerí hans heldur bíður hann óþreyjufullur eftir að geta boðið upp á langreyði á veitingastað sínum Þremur frökkum.

"Dýrin sem hafa verið veidd hingað til eru of gömul fyrir Íslendinga, um sjötíu ára kýr. Gömlu dýrin dýr hafa alltaf verið flutt út. Langreyðin er uppáhaldið mitt sem og rengi. Það sló vissulega á löngunina að fá hrefnuna á sínum tíma en hún kláraðist líka fljótt."

Úlfar vonast til að fá langreyð á sinn disk fyrr en síðar en er undirbúinn fyrir dágóða bið; í fyrsta lagi þarf að senda kjötið utan í eiturefnamælingu eftir að það veiðist auk þess sem yngri langreyðar gætu verið vanfundna á Íslandsmiðum á þessum árstíma. "Á þessum árstíma er langreyðin yfirleitt komin á flakk og kannski eru einu dýrin eftir við landið gamlar og svifaseinar kýr."

Hann segir það þó biðarinnar virði. "Kjötið af langreyð er með því besta sem til er. Svo setja þeir líka bara bestu bitana á markaðinn núorðið þannig það verður ekki svikinn af því að kaupa hval."