Presti greint frá kynferðisofbeldi

Þeim einstaklingum sem sagt hafa presti sínum frá því að þeir hafi orðið fyrir kynferðisofbeldi sem börn hefur farið fjölgandi á síðustu fimm árum. Þetta segir séra Gunnþór Ingason, sóknarprestur í Hafnarfjarðarkirkju. Hann segir að bæði sé um að ræða karla og konur, sem greini frá þessu í viðtölum við sig. Fjölskylda Thelmu Ásdísardóttur, sem sagt hefur frá ógnvekjandi misnotkun föðurins á henni og systrum hennar um árabil, var á þeim tíma sem þeir atburðir gerðust, búsett í Hafnarfjarðarsókn. Gunnþór segir að mál systranna hafi aldrei borið fyrir sín eyru fyrr en nú að það er gert opinbert. Engin þeirra fermdist að því er fram hefur komið í fjölmiðlum.„Þetta gerðist fyrir allmörgum árum. Þessar systur hafa augljóslega ekki farið sömu leið og jafnaldrar þeirra," segir séra Gunnþór. „Þær hafa þó ekki borið utan á sér hvernig komið væri fyrir þeim. Þær hafa greinilega haft sitthvað til brunns að bera og hafa komist áfram í lífinu þótt kringumstæður þeirra væru slæmar og átakanlegar." Séra Gunnþór segir að hafa beri í huga, að áður fyrr hafi hugmyndir um kynferðisofbeldi barna verið mun fjarlægari heldur en nú er. Samfélagið hafi verið lokaðra og talið hafi verið að svona nokkuð myndi vart þrífast í okkar ágæta samfélagi. Erfitt hafi verið fyrir fólk að horfast í augu við svo ónotalegan veruleika. „En nú þegar margt er á hverfanda hveli og sitthvað þyrlast upp í sviptivindum samtíðar, viðmið og fleira, þá er farið að gæta að dekkri hlutum tilverunnar og huldum skúmaskotum sem hafa alltaf verið til einhvers staðar, hvort sem þau eru fleiri núna heldur en áður var," segir séra Gunnþór. „Ég gæti samt best trúað því að margt í okkar samfélagi sé nú látið viðgangast sem andmælt var fyrrum. Þolmörk samfélagsins eru meiri nú heldur en áður var en menn verða að gera upp við sig hvar þeir vilja standa í málum sem varða velferð og samfélagsheill og andmæla óhæfuverkum." Spurður hvaða ráð hann gefi fólki sem segi frá kynferðisofbeldi sem það hafi orðið fyrir á yngri árum segist séra Gunnþór hvetja það til að tjá sig um það, horfast í augu við það, reyna að viðurkenna tilveru sína og láta ekki örvæntingu, biturleika eða skammartilfinningu ráða ferðinni. Reyna jafnframt að finna gildi í guðstrúnni og glæða þrátt fyrir allt lífsvirðinguna í vitundinni um háleitan tilgang lífsins.