Fyrir Mannréttindadómstólinn

Ólafur Björnsson, lögmaður jarðeigenda í Biskupstungum, segir þá fagna niðurstöðu Hæstaréttar þar sem eignarréttur þeirra yfir eigin jörðum sé staðfestur. Línur milli afréttar og jarða haldi þrátt fyrir að ríkið hafi gert kröfu um hluta af jörðum skjólstæðinga hans. Hins vegar sé dómurinn bæði opinn og loðinn. Gerðar séu strangar kröfur til landeigenda um að þeir sanni eignarrétt sinn og landamerkjabréf dugi ekki ein og sér. "Okkur tókst að sanna þetta með mjög ítarlegum gögnum, sumum frá sautjándu öld. Í dómnum er gefið í skyn að málið hefði fallið á annan veg ef þau gögn hefðu ekki verið til staðar." Ólafur segir að Bláskógabyggð hafi gert kröfu til þess að land norðan Hvítárvatns yrði áfram í hans eigu þar sem hreppurinn hefði keypt það af ríkinu árið 1851 og hefði þinglýst afsal því til sönnunar. "Menn töldu að það hefði verið keypt sem eignarland en telur að aðeins hafi verið um beitarrétt að ræða. Það kemur vel til greina að fara með málið fyrir Mannréttindadómstól Evrópu." Ólafur segir erfitt að giska á verðmæti landsins sem Bláskógabyggð gerði kröfu um en Landsvirkjun hafi greitt um 40.000 krónur á hektarann fyrir land sem þeir hafi nýtt undir sína starfsemi. Í máli Bláskógabyggða sé um að ræða fleiri þúsund hektara lands.