Bróðurparturinn er lesblindur

Bróðurpartur þeirra fimmtán þúsund manna sem ætla má að eigi við verulega lestrarörðugleika að etja hér á landi er lesblindur. Skýrslu um leiðir til að takast á við vandann hefur verið stungið ofan í skúffu. Við sögðum í fréttum í gær frá niðurstöðu starfshóps sem skilaði skýrslu fyrir tveimur árum um úrræði fyrir fólk með lestrarörðugleika. Niðurstaða hópsins var sú að miðað við kannanir á lesvanda unglinga og samanburði við norðurlöndin mætti ætla að fimmtán þúsund manns ættu við verulegan lestrarvanda að stríða hér á landi. Ýmsar ástæður geta legið að baki líkamlegar jafnt sem félagslegar; slæm heyrn og slæm sjón eða takmarkaður lestrarstuðningur í æsku. Þessu fólki finnst það oft misheppnað, það hefur neikvætt viðhorf til skólagöngu og forðast þátttöku í félagslegu starfi. Algengt er að það skammist sín og möguleikarnir á stöðuhækkun eða bara starfi yfirleitt eru takmarkaðir. Þó er vitað að lestrarvandi þarf ekki að tengjast greind á nokkurn hátt. Rannveig Lund, sérfræðingur í lesblindu segir hópana sem eiga í erfiðleikum með lestur vera annars vegar þá sem hreinlega geti ekki umskráð táknin og hins vegar þá sem eru með lestrarerfiðleika af því að þeir skilji ekki tungumálið. Jón Torfi Jónasson, prófessor við Háskóla Íslands segir skólakerfið geta gert betur en nú er gert. Starfshópurinn sem skilaði skýrslunni lagði meðal annars til stofnun læsismiðstöðvar sem átti að kosta hundrað milljónir á fimm árum eða rúmar tuttugu milljónir á ári. Skýrslu hópsins virðist hins vegar hafa verið stungið niður í skúffu og ekkert af því sem lagt var til hafi verið gert.