Börn gefin en hundarnir seldir

Fjölmörg íslensk börn voru seld eða gefin enskum iðnaðarmönnum og kaupmönnum fyrr á öldum. Það orð fór af Íslendingum að þeir gæfu börnin sín, en seldu hundana. Helgi Þorláksson, prófessor í sagnfræði, segir heimildir um þetta af afar skornum skammti. Það sé þó ljóst að fram á 16. öld var nokkur fjöldi íslenskra barna fluttur til Englands, og heimildir greina frá því að þau hafi ýmist verið seld eða gefin. Englendinga skorti sárlega vinnuafl og samkvæmt enskum lögum mátti ekki flytja fólk úr sveitum, og því var brugðið á það ráð að flytja inn börn og annað vinnuafl frá öðrum löndum. Dönsk stjórnvöld gagnrýndu þetta harkalega og í þeim kvörtunum kom fram að börnunum væri rænt. Helgi segir að Englendingarnir hafi borgað lítilræði fyrir börnin og ginnt foreldra til þess að láta þau af hendi. Undir lok 15. aldar hafi þetta verið orðið frægt erlendis, að Íslendingar gæfu börn sín, en seldu hundana. Helgi segir mikla fátækt á Íslandi eflaust hafa ýtt undir að foreldrar létu börn sín af hendi í þeirri von að þeim byðist betra líf. Hann segir algengt að börnunum hafi verið komið í starf og læri hjá iðnaðarmönnum eins og bökurum, smiðum og súturum. Heimildir um afdrif barnanna eru nánast engar. Þó er vitað um pilt sem varð efnaður kaupmaður í Bristol. Helgi bendir á að uppeldishugsun þessa tíma hafi verið gjörólík því sem nú er. Hann segir viðhorfið hafa verið það að foreldrar hafi ekki viljað spilla börnum sínum með eftirlæti og þar sem þau hafiu veigrað sér við að hýða börnin eða aga þau með öðrum hætti, væri þeim það jafnvel fyrir bestu að vera hjá öðru fólki. Þetta hafi verið meginviðhorfið sem uppi hafi verið og væri í dag kallað ofbeldi.