„Hérna er allt þægi­legt og kósí og mjúk teppi“

Verkin, handsaumuð teppi úr ull og akríl, voru unnin á vinnustofu hjónanna í Kænugarði yfir fimm mánuði, á meðan fyrir utan geisaði innrásarstríð Rússa í landið, sem nú hefur staðið í sautján mánuði. Síðasta sýning hjónanna fjallaði um sameiningartilfinningu úkraínsku þjóðarinnar, en hún var sett upp fyrir ári síðan. Nú hafi myndast innileg tengist á milli fólks í landinu, sem þessi sýning endurspegli.

„Síðan náttúrulega eyddum við árinu svakalega mikið innandyra. Mikið af loftárásum og alls konar sem kom yfir Kænugarð, og þetta endurspeglar það að við séum að hoppa inn í þennan ímyndaða heim. Hérna er allt þægilegt og kósí og mjúk teppi,“ segir Óskar Hallgrímsson.

Verkin varpi ljósi á miklar andstæður í lífi Óskars, sem hefur starfað við stríðsljósmyndun í Úkraínu.

„Það skiptir engu máli hversu sterkur þú ert, það mun alltaf hafa áhrif á þig. Fyrir mig að koma heim, fara í stúdíóið og gera eitthvað mónótónískt, það er þerapía í því,“ segir hann.

Andlegur styrkur

Ma Riika, sem er frá Úkraínu, segir að í sínum huga sýni verkin styrkinn sem þarf til að láta stríðið ekki brjóta sig andlega.

„Það er mjög erfitt að vera glaður í aðstæðum sem þessum. Ég var jafnvel að velta fyrir mér hvort við værum að gera rétt með því að stunda þessa glaðlegu listsköpun. Við vissum að það er einmitt það sem þeir vilja. Að við finnum fyrir ógn og séum döpur,“ segir Ma Riika.

Óskar bætir því við að í verkunum megi einnig finna eins konar mótmæli.

Sýningin hefst á morgun í Gallerí Port á Laugavegi, og stendur yfir í þrjár vikur. Að henni lokinn halda hjónin fljótlega aftur heim til Úkraínu. Þangað til vilja þau vekja athygli á ástandinu í Úkraínu.

„Því við unnum verkin í Úkraínu,“ segir Ma Riika.

„Og í svarta myrkri,“ skýtur Óskar inn í. „Flest voru unnin í myrkri því þeir sprengdu raforkuvirkin.“