Utan vallar: Fram­­för og full á­­stæða til bjart­­sýni þrátt fyrir grát­­leg úr­­slit

Það þarf ekkert að skafa ofan af því: Ísland fékk ekki stig út úr leikjunum tveimur og möguleikarnir á að komast á Evrópumótið í Þýskalandi næsta sumar eru orðnir heldur litlir þó vissulega sé enn von. Þrátt fyrir það voru mikil batamerki á liðinu og frammistaðan allt önnur en undanfarin misseri.

Í nóvember 2021 skrifaði undirritaður pistil sem þennan sem hét „Ljós við enda ganganna.“ Var þar farið yfir stöðu mála hjá íslenska karlalandsliðinu og því lýst yfir að bjartari tímar væru framundan eftir mikinn öldudal. Við skulum vona að þessi pistill hér í dag eldist betur.

Aftur, það þýðir ekkert að fara eins og köttur í kringum heitan graut. Mikið vatn hefur runnið til sjávar síðan sá pistill var skrifaður og í raun síðan Ísland hóf leik í undankeppni EM 2024 fyrr á þessu ári. Arnar Þór Viðarsson var látinn taka poka sinn og inn kom norski reynsluboltinn Åge Hareide.

Ólíkt forvera sínum hefur Hareide varla stigið feilspor á blaðamannafundum eða þegar kemur að því að tjá sig um landsliðið. Vissulega hefur hann ekki þurft að glíma við sama storm og þegar Arnar Þór var nýtekinn við en hér er verða aðeins hlutir innan knattspyrnuvallarins til umræðu.

Hareide tók Albert Guðmundsson strax inn í hlýjan faðm sinn. Þó Albert hefði mátt skora gegn Slóvakíu sást vel hversu öflugur leikmaður hann er og hversu gott vopn hann er fyrir landsliðið.

Þá var leikkerfinu breytt, farið var aftur í „gömlu góðu gildin“ sem einkenndu liðið á gullaldarárum sínum. Eins og landsliðsmönnum var tíðrætt eftir leikinn gegn Portúgal, þá vantaði bara smá heppni. Hefðu hlutirnir „fallið“ með íslenska liðinu hefði það náð í að lágmarki tvö stig úr leikjunum tveimur en þó líklegast fjögur, sem frammistaðan í leikjunum tveimur verðskuldaði.

Mögulega spyrjið þið ykkur, hver er þá ástæðan fyrir þessari miklu bjartsýni?

Það er liðsheildin, samheldnin og „íslenska geðveikin.“ Það var ekki að sjá að menn væru með stjörnur í augunum þegar leikmenn Portúgals trítluðu út á Laugardalsvöll í gær. Þar var valinn maður í hverju rúmi, lúxus sem íslenska liðið býr ekki við. En það er nefnilega málið, það skipti engu máli. Eins og leikmenn sögðu sjálfir, þeir fylgdu leikplani … og það svínvirkaði, svona að mestu.

Svo má taka einstaklings frammistöðu. Rúnar Alex Rúnarsson var í fantaformi í leikjunum tveimur og verður seint hægt að kenna honum um mörkin sem Ísland fékk á sig þó einhver hafi reynt. Mögnuð varsla frá Cristiano Ronaldo stendur upp úr þó svo að Portúgalinn hafi verið flaggaður rangstæður. Einnig átti hann magnaða vörslu gegn Slóvakíu og svo er hrein unun að sjá hversu rólegur hann er á boltann.

Varnarlínan stóð sig með prýði ef frá eru talin einstaklingsmistök eins og þau þegar fyrra mark Slóvakíu kemur. Þar spilar reynsla stóran þátt og vonandi að slík mistök heyri nú sögunni til.

Miðsvæði Íslands var reglulegt umræðuefni þegar Arnar Þór var með liðið virkaði oft á tíðum alltof opið og andstæðingar Íslands áttu auðvelt með að þræða boltann í gegnum miðju íslenska liðsins. Það rann því kaldur sviti niður bak fólks þegar það sá Jóhann Berg Guðmundsson og Arnór Ingva Traustason saman á miðri miðjunni gegn Portúgal.

Arnór Ingvi djúpur á miðju í afhroðinu gegn Bosníu-Hersegóvínu. Þar átti hann ekki góðan leik og fékk 3 í einkunn hjá Íþróttadeild Vísis. Um frammistöðu Arnórs Ingva í Bosníu sagði:

„Margir hafa eflaust verið furðu lostnir að sjá Arnór Ingva sem aftasta miðjumann og skilja sjálfsagt enn minna í því eftir leikinn. Verður aldrei sakaður um að leggja sig ekki allan fram, hlaupa og berjast, en gerði lítið til að verja vörnina og bjó ekki til tenginguna sem þurfti milli varnar og miðju. Tekinn út af á 82. mínútu.“

Það var því eðlilegt að fólk hafi hugsað með sér að mögulega hefðu Hareide og Jóhannes Karl Guðjónsson aðstoðarþjálfari átt að velja fleiri miðjumenn í hópinn þar sem bæði Birkir Bjarnason og Aron Einar Gunnarsson voru ekki leikfærir fyrir síðari leikinn.

Slíkar áhyggjur voru hins vegar óþarfi þar sem Arnór Ingvi var hreint út sagt magnaður í gær. Gaf hann leikmönnum Portúgals ekki eina sekúndu til að anda og virtist um tíma sem það væri á fleiri en einum stað í einu.

Einnig mætti hér nefna Valgeir Lunddal Friðriksson sem setti Rafael Leão og João Cancelo í sitthvorn rassvasann, Willum Þór Willumsson sem var frábær áður en hann fékk [óverðskuldað] seinna gula, Jón Dag Þorsteinsson sem elskar að spila með íslenska landsliðinu, Albert Guðmundsson, Hörð Björgvin Magnússon og raun nærri alla leikmenn liðsins sem og þjálfarateymið.

Það er þó einn leikmaður sem bar af og það verður einfaldlega að minnast á Guðlaug Victor Pálsson. Hann var maður leiksins að mati Íþróttadeildar Vísis í báðum leikjum þrátt fyrir að spila á miðri miðjunni gegn Slóvakíu og svo miðverði gegn Portúgal.

Frammistöðurnar sem hann sýndi eftir að missa stjúpfaðir sinn skömmu áður en leikirnir fóru fram er eitthvað sem erfitt er að lýsa með orðum. Það er í raun ekki hægt. Hann fær einnig hrós fyrir að mæta og ræða við fjölmiðla eftir leik þegar það var deginum ljósara að honum langaði heim í faðm fjölskyldunnar.

Þrátt fyrir gríðarlega svekkjandi úrslit, algjör grísamörk andstæðingsins og súran endi á báðum leikjum er að mati undirritaðs full ástæða til bjartsýni. Eins og Guðlaugur Victor sagði, þetta snýst um smáatriði og ef íslenska liðið lagfærir 1-2 slík þá mun það vinna fótboltaleiki, og nóg af þeim.

Áfram Ísland!