Langaði að þakka lækninum fyrir að hafa ekki yfirgefið Ísland

Ragnheiður Axel Eyjólfsdóttir greindist með æxli í skjaldkirtli fyrir fimm árum. Óttaslegin um heilsu sína og líf, hrædd um að glata gæðum lífsins og að geta ekki sinnt fjölskyldu sinni, lagði hún traust sitt á heilbrigðisstarfsfólk Landspítalans. Hún fór í skurðaðgerð sem gekk vel. Náði hún fullri heilsu á nokkrum vikum.

„Á spítalanum fékk ég einstaka þjónustu og allir sem mig önnuðustu af nærgætni og virðingu,“ segir Ragnheiður í pistli á Facebook-síðu sinni. Í síðustu viku vaknaði hún upp við vondan draum. Sambærileg einkenni og fyrir fimm árum höfðu gert vart við sig. Óttaðist hún að meinið hefði tekið sig upp.

„Ég fann fyrir sama ótta að geta ekki séð fyrir fjölskyldunni eða að mögulega væri ég að verða aftur veik en mestur var samt óttin að ég gæti ekki fengið þjónustu. Það var læknaverkfall, læknirinn sem annaðist mig á sínum tíma er fluttur erlendis og Landspítalinn fjársveltur. Ætti ég peninga fyrir meðferð, lyfjum, gæti verið að ég þyrfti að borga til að komast framan í röð eftir aðgerð. Það voru mínar mestu áhyggjur.“ segir Ragnheiður og vísar í verkfallsaðgerðir lækna. Ragnheiður hélt á göngudeild Landspítalans líkt og fyrir fimm árum.

„Biðstofan er alveg eins og fyrir fimm árum en stólarnir orðirnir slitnari. Tölvukerfið lá niðri, ritarinn tók hlýlega á móti mér og tjáði mér biluna og endurræsti gamla svarta tölvu. Ég beið þolinmóð en tölvan virkaði ekki og meðan ég beið kom sérfræðingurinn fram og spurði hver væri næsti sjúklingur. Jú það var ég,“ segir Ragnheiður. Hún hafi farið í sama skoðunarherbergi sem hafði ekkert breyst. Sömu tæki voru á staðnum og sami læknir skoðaði hana. Reyndist hún vera með bakflæði en ekki slæmsku í skjaldkirtli. Meðferðin hljóðaði upp á minni kaffidrykkju og minni neysla á sterkum mat og súkkulaði.

„Ég þakkaði yndislega lækninum fyrir en var meyr og þakkaði kannski of mikið, sagði að hún væri frábær (sem hún er) langaði að þakka henni fyrir að hafa ekki yfirgefið Ísland og fyrir starfa á spítala sem er hrörlegur, gamaldags en á samt fallegan sjarma og dönsku hönnunarljósin í anddyrinu vísbending um forna velmegun,“ segir Ragnheiður. Hún greiddi svo átta þúsund krónur fyrir heimsóknina og hélt glöð út í daginn. Staðan í heilbrigðiskerfinu var henni ofarlega í huga.

„Spítalinn er fjársveltur og í stað þess að bjóða fólkinu í landinu grunnþjónustu þá er ákveða stjórnvöld að setja 72 milljarða í skuldalækkun sem fer beint inn í bankakerfið og þjónar best þeim sem mest eiga. Hvaða land er þetta? Hvar er frelsið? Af hverju er skatthækkun sögð skattalækkun? Af hverju vilja þeir sem stjórna landinu fólkinu ekki vel?“ velti Ragnheiður fyrir sér.

„Mig langar ekki að vera hrædd, búa í landi þar sem ég hrædd um að vera skotin með hríðskotabyssu ef ég myndi gera eitthvað af mér, hrædd við að verða veik, hrædd við að einhver í fjölskyldunni verði veikur, hrædd um að eiga ekki fjármuni til að mennta börnin mín. Mig langar að búa á stað þar sem ég hef val um að kaupa osta og mjólkurvörur frá meira en einu görspilltu fyrirtæki, að fólkið í landinu njóti arðs af auðlindunum, þar sem fjárfest er í menningu, listum og skapandi greinum. En mest þó þar sem stjórnmálamönnum þykir vænt um fólkið, allt fólkið.“

Pistil Ragnheiðar í heild sinni má sjá hér að neðan.

Post by Ragnheidur Axel Eyjolfsdottir.