Dreymir stundum Nágranna

„Nei, mér hefur aldrei leiðst og ef ég er frá þáttunum í einhvern tíma er ég farin að hlakka til að taka upp þráðinn aftur," segir þýðandinn Snjólaug Bragadóttir.

Í dag verður sýndur sexþúsundasti þátturinn í áströlsku sápunni Nágrönnum, sem hefur fylgt áhorfendum Stöðvar 2 nánast frá upphafi stöðvarinnar. Það eitt og sér er nokkuð merkilegt enda þótt sápuóperur hafi yfirleitt lengra líf en aðrar sjónvarpsþáttaraðir. Það sem er merkilegt er að Snjólaug hefur þýtt hvern og einn einasta þátt.

Snjólaug segir þetta bara hafa æxlast svona og hún hefur horft á hvern einasta þátt, suma hverja tvisvar. „Nágrannar verða 25 ára í ár og ég hef þýtt þá síðan 1989. Fyrstu árin þýddi ég tvo þætti á dag á meðan við vorum að vinna upp en núna er þetta bara einn á dag."

Snjólaug segist ekki hafa orðið fyrir neinum skaða af því að horfa á Nágranna; þeir læðist reyndar stundum inn í draumana hennar. „Nei, það eru engar öfgar í þessum þáttum, þetta er bara venjulegt fólk þótt núna séu reyndar farnar að slæðast inn morðtilraunir og framhjáhald. Og þetta eru heldur ekki spillandi þættir, börnum er kennt að vera með hjálm og vera góð við dýrin."

Nágrannar eru merkilegir að því leyti að þar er ekki skipt um leikara eins og tíðkast í bandarískum sápum. „Persónurnar eru yfirleitt bara skrifaðar út úr þáttunum og eiginlega alltaf látnar flytja til New York. Fyrst var það London en nú þykir hún ekki nógu fín."

Og það er ekkert fararsnið á þýðandanum, hún er með handrit fram að jólum. „Ég held áfram svo lengi sem öllum heilsast vel."- fgg