Prjónar allar jólagjafirnar

Bergþór Pálsson óperusöngvari dustaði rykið af áratuga gamalli prjónakunnáttu fyrr á þessu ári. Nú liggja eftir hann fjölmargar flíkur svo jólapakkarnir frá honum verða mjúkir þetta árið.

„Ég er nú ekki vanur að gefa handunnar jólagjafir en á því verður breyting þessi jól því ég er að verða búinn að prjóna þær allar. Maður bjargar sér í kreppunni,“ segir Bergþór Pálsson og brosir við. Upphaflega kveðst hann hafa lært að prjóna þegar strákurinn hans var á 1. ári og hann vann sem næturvörður á Landssímanum við Austurvöll.

„Mig vantaði eitthvað að gera á nóttunni og ræstingakonurnar tóku sig til og fitjuðu upp á flík fyrir mig. Svo prjónaði ég áfram alla nóttina. Þær leiddu mig í gegnum útaukningar og úrtökur og ég prjónaði ýmislegt á strákinn minn þetta sumar en svo aldrei meir – þar til í fyrravetur.

Þá var ég í litlu hlutverki í Óliver í Þjóðleikhúsinu þannig að ég hafði góðan tíma á milli þess sem ég fór á svið. Þá datt mér í hug að prófa að prjóna mér vesti.“

Bergþór segir vestisprjónið eiga sér þá forsögu að honum hafði verið boðið í þrítugsafmæli þar sem gestirnir voru beðnir að koma í gömlum íslenskum þjóðbúningum og hann hafi fengið leigt vesti með prjónuðum framstykkjum. „Mig langaði að eignast slíkt vesti og auglýsti á fésbókinni eftir einhverjum sem vildi prjóna það fyrir mig. Þá spruttu upp tugir eða hundruð vinkvenna sem ég kunni ekki við að velja á milli þannig að ég hugsaði: ég geri þetta bara sjálfur, bjó til snið og byrjaði.“

Bergþór kveðst hafa fengið föður sinn til að kenna sér að fitja upp á ný. Síðan hafi hann notið leiðsagnar Vigdísar Hrefnu Pálsdóttur leikkonu þar sem hann sat að tjaldabaki í Þjóðleikhúsinu. „Ég kallaði alltaf í Vigdísi Hrefnu þegar ég þurfti á hjálp að halda. Hún er snillingur í prjónaskap enda er hún ömmubarn Vigdísar Pálsdóttur sem sá um tímaritið Hug og hönd, og ég lauk við vestið sem var auðvitað margprjónað því ég þurfti svo oft að rekja upp,“ segir Bergþór sem lét ekki þar við sitja heldur prjónaði tvö vesti til viðbótar en saumaskapurinn er eftir. „Upp úr þessu fór Vigdís Hrefna að lána mér gömul blöð með stelpupeysum svo ég gæti prjónað á litlu afastelpuna mína. Síðan hef ég alltaf verið með eitthvað á prjónunum milli þess sem ég kem fram á sviðið í Rígólettó í Íslensku óperunni.“

Prjónaskapurinn er bæði skemmtileg og róandi iðja, að mati Bergþórs, einkum ef hann er ekki of einfaldur. „Ef maður er að fást við kaðla eða annað mynstur sem markar skil þá finnst manni allt ganga hraðar,“ segir Bergþór og brosir hæversklega þegar honum er hrósað fyrir kunnáttuna. „Það er nú svo skrítið að þegar maður er búinn að læra grunninn þá er ekkert rosalegt mál að bæta trikkum eins og köðlum við.“

gun@frettabladid.is