Lögfræðiálit er ekki ígildi dóms

„Auðvitað fer vægi álits eftir því hvernig það er rökstutt. En sá sem biður um álit, hann leggur ákveðnar forsendur fyrir þann sem gefur álitið. Álitið getur verið pottþétt miðað við þessar forsendur. Hins vegar getur verið að það megi skoða málið frá öðru sjónarhorni og þá gæti vægi álitsins rýrnað,“ segir Sigurður Líndal lagaprófessor.

„Álit er aldrei ígildi dóms, því fyrir dómi hafa tveir aðilar lagt fram sitt mál og rökstutt og þau eru þar vegin og metin,“ segir hann. Rétt hafi verið af Seðlabankanum að birta ekki álitið opinberlega. „Því með því væri Seðlabankinn að gefa þessu aukið vægi. Álit Seðlabankans vegur auðvitað meira en einnar lögmannsstofu,“ segir hann.

Sigurður setur frekar spurningarmerki við afdrif málsins eftir að það kom í viðskiptaráðuneytið. „Ef Seðlabankinn myndi senda mér svona mikið mál þá myndi ég vilja fá leyfi til að segja ráðherranum persónulega frá því, ég gæti ekki annað. Ég myndi ekki einu sinni nota tölvupóst,“ segir hann. Ráðuneytisstjórinn hefði því átt að fara lengra með málið. En hvað hefði gerst ef þetta hefði orðið opinbert á sínum tíma?

„Miðað við þessa ruglingslegu umræðu hefði þetta getað haft mjög truflandi áhrif á fjármálalífið,“ segir Sigurður. Hefði ráðherra sagt frá álitinu hefðu skuldarar ekki viljað borga og svo framvegis. Það hefði því verið afar varhugavert. Ráðherra hefði ef til vill átt að funda í trúnaði með bankastjórum viðskiptabankanna og reyna að knýja þá til aðgerða.