Á tökustað Karla sem hata konur

„Ég talaði við leikstjórann [David Fincher] hvort ég gæti fengið einhverja svipaða vinnu og hann sagði að ég gæti unnið allan sólarhringinn ef ég vildi,“ segir Baldur Bragason, íslenskur ljósmyndari sem hefur verið starfandi í Svíþjóð undanfarin tíu ár.

Baldur hefur undanfarnar vikur unnið sem ljósmyndari á tökustað bandarísku kvikmyndarinnar Karlar sem hata konur eftir David Fincher. Myndin er endurgerð á sænskum kvikmyndum sem gerðar voru eftir Millennium-þríleik sænska spennusagnahöfundarins Stiegs Larsson en þær fjalla um tölvuhakkarann Lisbeth Salander og blaðamanninn Mikael Blomkvist. Í aðalhlutverkum eru Bond-stjarnan Daniel Craig og Rooney Mara auk Robin Wright og Stellan Skarsgaard. Gert er ráð fyrir að þetta verði stóri smellur næstu jóla.

Reyndar var ekkert á pappírunum sem benti til þess að Baldur fengi þetta starf, búið var að ganga frá ráðningu annars manns í það. En það samstarf gekk ekki upp og fyrir hreina tilviljun sá leikstjórinn Fincher möppu Baldurs og sagðist vilja fá þennan mann til starfa. Baldur má lítið tjá sig um dvöl sína á tökustað og hvað hann gerir en á kvikmyndavefsíðunni imdb.com er hann skráður sem unit photographer. Hann sér því um að taka myndir á tökustað sem síðan eru notaðar í kynningarbæklinga. Baldur mátti helst ekki staðfesta að hann væri að vinna við kvikmyndina. „Öllum var gert að skrifa undir trúnaðarsamkomulag og okkur var hótað alls kyns lögfræðingum ef við missum eitt orð út úr okkur,“ segir Baldur en hann lýsir þessu sem algjöru ævintýri, langir dagar og mikil vinna og aldrei dauður punktur.

En það var ekkert útlit fyrir að Baldur gæti tekið að sér svona vinnutarnir. Eftir að hafa verið starfandi hjá Nýju lífi, unnið fyrir stór tískuhús úti í heimi og þeyst heimshornanna á milli þá varð Baldur nánast að leggja árar í bát vegna höfuðshöggs sem hann fékk þegar hann var fimmtán ára og hafði mikil áhrif á heilaköngulinn. Fyrir átján mánuðum átti hann í erfiðleikum með að komast fram úr rúminu og gat unnið eitt og eitt verkefni til að eiga í sig og á. „Ég var nánast alltaf þreyttur, sama hversu mikið ég hvíldi mig og það tók mig stundum fjörutíu mínútur að klæða mig bara í sokkana.“

En með nýjum lyfjum hefur honum tekist að sigrast á þessari hindrun og kveðst ákaflega þakklátur fyrir. Og eins og í dæmigerðum öskubuskusögum er stefnan nú tekin á Hollywood, á frekari landvinninga. „Þetta er alveg ótrúlega skemmtilegt.“freyrgigja@frettabladid.is