Best í myrkraherberginu

Jóna Þorvaldsdóttir sýnir um þessar mundir ljósmyndir í sal Ljósmyndasafns Reykjavíkur í Grófarhúsi. Sýninguna nefnir hún Skynjanir. Jóna notar aðferðir frá upphafsárum ljósmyndatækninnar.

„Ég tel mig nú ekki vera gamaldags í mér. Ég hef bara alltaf verið heilluð af gömlum ljósmyndum,“ segir Jóna. „Það er eitthvað dularfullt og rómantískt við þetta.“

Fólk á gömlum ljósmyndum lítur yfirleitt öðruvísi út en fólk á myndum í dag. Það er einhvern veginn alltaf alvarlegt á svipinn. „Já, það vill oft verða dramatískara en í dag, sem er líklega vegna þess að það þurfti að vera kjurt svo lengi þegar það var myndað. Þessar myndir sem ég hef tekið að undanförnu eru teknar á blaðfilmuvél svo fólk þarf að vera kjurt upp í nokkrar mínútur. Þá vill þessi gamli svipur koma á það.“

Jóna segir þó nokkuð mál að stunda þessar forneskjulegu aðferðir, kaupa þurfi inn efni að utan með ærnum tilkostnaði. En á hún digital vél?

„Nei, og ég kann ekkert á svoleiðis! Ef ég sest fyrir framan tölvu fer mig að klæja í nefið og svo frýs allt hjá mér. Þannig að ég uni mér best í myrkaherberginu. Þar framkalla ég og stækka myndirnar á pappír. Ég kann það og líkar það best því ég hef stjórn á því ferli.“

Jóna lærði ljósmyndun við European Institute of Photography í Póllandi á árunum 1997-2000. Hún hefur búið víðsvegar um heim og sótt fjölda ljósmyndanámskeiða einkum í sígildum ljósmyndunaraðferðum. Til að auka áhrif mynda sinna málaði hún sýningarsal Ljósmyndasafnins grænan og súlur grænar, sem hún segir rýma við gullramma myndanna. Salurinn er tvískiptur og í hinu rýminu er sýning Jakobs Jakobssonar, Gengið að verki. Þær myndir gætu varla verið ólíkari en hinar mjúku myndir Jónu: svarthvítar myndir af byggingaframkvæmdum með sérstakri áherslu á myndir teknar á Íslandi á árunum 1955 til 1970.

drgunni@frettabladid.is