Harðorð kvörtun læknis vegna ofsaskrifa lögmanns

Sérfræðingur í bæklunar- og handaskurðlækningum hefur sent harðorða kvörtun til úrskurðarnefndar lögmanna vegna bréflegra ummæla hæstaréttarlögmanns. Læknirinn segir þau vega mjög harkalega að starfsheiðri sínum... „á svo ósæmilegan, dónalegan og klámfenginn hátt, að það gengur út yfir öll mörk almennrar siðsemi og þau mörk sem lögmannalög og siðareglur lögmanna setja,“ eins og komist er að orði í kvörtunarbréfi hans.

Tilefni umræddra bréfa eru örorkumatsstörf læknisins, Magnúsar Páls Albertssonar fyrir tryggingafélag, eftir að ökumaður hafði lent í slysi og krafist bóta af félaginu. Steingrímur Þormóðsson hrl., lögmaður ökumannsins, er ósáttur við vinnubrögð læknisins í málinu og yfir bréflegum ummælum hans kvartar læknirinn.

Í kvörtunarbréfi læknisins segir meðal annars: „Ofstopi sá sem einkennir skrif lögmannsins er hins vegar slíkur að útilokað er annað en að kvarta til nefndarinnar. Hann vegur illilega að persónu minni, heiðarleika og starfsheiðri, eins og augljóst er við lestur meðfylgjandi bréfa. Þá er lögmaðurinn með afar ósæmilegar samlíkingar er hann líkir vinnubrögðum mínum við „Breiðavíkurmál hin síðari“ og er hann kallar mig „skökul vátryggingafélaganna“ sem með vinnu minni vinni tjónþolum óbætanlegt tjón. Þá eru einnig á víð og dreif í bréfunum fullyrðingar og dylgjur um vankunnáttu mína.“

Læknirinn krefst þess að úrskurðarnefnd Lögmannafélags Íslands láti í té rökstutt álit á því hvort sú háttsemi sem lýst er í kvörtunarbréfinu sé í samræmi við góða lögmannsháttu eða ekki og hvort hún brjóti ekki gegn siðareglum lögmanna.

Í bréfi lögmannsins til úrskurðarnefndarinnar segir meðal annars að með því að vísa til Breiðavíkur sé verið að vísa til þess að farið sé illa með tjónþolana „með þessum tveggja lækna mötum með óafsakanlegum hætti“.

„Þar er alls ekki átt við neitt kynferðislegt, eins og Magnús Páll á við með orðunum „dónalegan og klámfenginn hátt...gengur út yfir öll mörk almennrar siðsemi...“ í upphafi bréfs síns. Varðandi orðið skökull, þá er heldur ekki átt við kynfæri karlmanna,“ skrifar lögmaðurinn áfram, „og því ekki verið að líkja þeim læknum sem staðið hafa að tveggja lækna mötum við einhverja kynferðislega nauðgara á vegum tryggingafélaganna.“

Lögmaðurinn segir orðið „skökul“ notað yfir verkfæri eða vopn og vísar til þess þegar hann var ungur í sveit. Þá hafi gálgar á hestaheyvinnuvélum verið kallaðir sköklar og sagt sem svo: „Bittu taugina við skökulinn strákur.“ Þá hafi skökullinn verið bundinn við hestinn og aktygi hans. Lögmaðurinn mælist til við úrskurðarnefndina að hann hljóti ekki ámæli fyrir að skrifa á íslensku.