Að hætta eða ekki hætta

Rúnar Kristinsson, leikjahæsti leikmaður íslenska landsliðsins í knattspyrnu frá upphafi, treysti sér ekki til að taka þátt í komandi landsleikjum gegn Króötum og Ítölum vegna veikinda sem hafa hrjáð hann að undanförnu og meiðsla. Þessa skýringu gaf hann þótt ellefu dagar væru í leikinn gegn Króatíu og nægur tími til að jafna sig á veikindum og meiðslum. Þessa skýringu gaf hann þótt hann hafi spilað heilan leik með Lokeren um helgina gegn Beerschot í belgísku deildinni. Þetta veltir upp þeirri spurningu hversu mikinn áhuga Rúnar hafi í raun og veru á því að spila með íslenska landsliðinu. Rúnar tilkynnti að hann væri hættur að spila með íslenska landsliðinu eftir lokaleik Íslands gegn Þýskalandi í undankeppni EM 2004 í Hamborg 11. október 2003. Eftir mikla pressu frá landsliðsþjálfurum ákvað hann að gefa kost á sér áfram en afþakkaði þó sæti í hópnum fyrir Manchester-mótið í Englandi í byrjun júní á síðasta ári. Hann gaf frá sér tækifæri til að spila gegn Englendingum þar sem hann sagðist þurfa á fríi að halda eftir langt og strangt tímabil með Lokeren. Að vera á sólarströnd með fjölskyldunni heillaði hann meira en að spila gegn enska landsliðinu, sem er án nokkurs vafa draumur hvers leikmanns. Hann kom mjög sterkur inn í vináttulandsleiknum gegn Ítölum en missti síðan af öllum fjórum leikjum íslenska liðsins í undankeppni HM vegna meiðsla. Núna treystir hann sér ekki til að spila gífurlega mikilvægan leik gegn Kröótum vegna veikinda og meiðsla en þær afsakanir eru hálfhjákátlegar miðað við það að hann hefur spilað hvern einasta leik með Lokeren eftir áramót ef undan er skilinn leikur í síðustu viku þar sem hann kom inn á sem varamaður. Ásgeir Sigurvinsson landsliðsþjálfari heldur því hins vegar fram að Rúnar gefi enn kost á sér en miðað við skýringar Rúnars virðist Ásgeir vera að berja hausnum í stein. Hann neitar að horfast í augu við þá staðreyndina að Rúnar hefur fengið sig fullsaddan af íslenska landsliðinu en getur einhvern veginn ekki talið í sig kjark til að koma fram og viðurkenna það. Nú er ég ekki að segja að val Rúnars sé á nokkurn hátt sérkennilegt. Hann er á 36. aldursári, hefur spilað rúmlega eitt hundrað landsleiki og átt einn glæsilegasta landsliðsferil í íslenskri knattspyrnusögu. Það er eðlilegt að menn á hans aldri vilji frekar eyða sumarfríinu með fjölskyldunni en sautján öðrum knattspyrnumönnum. Hann myndi hins vegar gera öllum greiða með því að koma fram í eitt skipti fyrir öll og segja: "Ég er hættur og hættið að velja mig í landsliðið. Ég er búinn að skila mínu og það er tími til kominn að aðrir taki við." Að hætta eða ekki hætta - það er spurningin sem Rúnar þarf að svara.