Pottur brotinn þegar kemur að tryggingum íþróttafólks

Pottur er víða brotinn þegar kemur að tryggingum íþróttafólks, verði það fyrir meiðslum við æfingar eða keppni. Sum félög og sérsambönd hafa keypt tryggingar fyrir sitt fólk en Ólympíu- og íþróttasambandið segir of dýrt að tryggja alla.

Í byrjun apríl árið 2002 tóku gildi nýjar reglur um slysatryggingar þeirra sem æfa eða keppa unduir merkjum íþróttafélaga. Þá var sett á sú takmörkun að til þess að eiga rétt á bótum úr slysatryggingum hjá Tryggingastofnun ríkisins þarf slysið að hafa valdið a.m.k. tíu daga óvinnufærni. Aðspurður um hvort fólk sem slasist minna við íþróttaiðkun sé tryggt segir Ellert B. Schram, forseti ÍSÍ, að almenna reglan sé að hver sá sem stundi íþróttir taki ábyrgð á sjálfum sér, bæði samkvæmt lögum og dómum sem fallið hafi þar um. Hins vegar sé ákvæði í almenntryggingalögum þar sem segi að sá sem verði fyrir slysi við íþróttaiðkun geti fengið endurgreitt hluta af kostnaði við endurhæfingu og sjúkraþjálfun. Þá séu líka dæmi um að íþróttafélög og -sambönd séu með tryggingar fyrir sína félagsmenn.

Um 90 þúsund manns stunda íþróttir reglulega á Íslandi. Þar af er bróðurparturinn börn og unglingar. Þau eru ekki tryggð sérstaklega. Ellert segir sem betur fer ekki algengt að fólk slasist alvarlega við íþróttaiðkun, þótt það geti alltaf komið fyrir. Í vaxandi mæli sé skilningur fyrir því hjá íþróttafélögum og íþróttahreyfingunni, og eftir atvikum foreldrum barna sem lendi í slíku, að taka sér tryggingar. Þeir sem eru með leikmannasamninga, atvinnu- eða hálfatvinnuíþróttamenn, eru hins vegar oftast tryggðir í bak og fyrir af sínum félögum. Þeir hafa lítið að óttast, verði þeir fyrir meiðslum.