Ekki allir ósáttir við biðlista

Lögmálið um framboð og eftirspurn gildir í heilbrigðiskerfinu jafnt sem annars staðar og þurfa stjórnendur ríkissjúkrahúsa því að vera vakandi fyrir þeim sem hag hafa af því að skapa langa biðlista. Þetta segir Jeremy Hurst, sérfræðingur OECD í heilsuhagfræði, sem benti á þá staðreynd að ekki tapa allir á löngum biðlistum. Það er alkunna að langir biðlistar geta valdið þjáningu meðal sjúklinga sem að bíða eftir nauðsynlegum skurðaðgerðum. Samkvæmt heilsuhagfræði eru ekki allir ósáttir við biðlistana. Hurst segir að þegar læknar starfi á tveimur stöðum, það er hjá hinu opinbera og í einkageiranum, sé það þeim fræðilega séð kvatning að hafa langa lista til þess að þeir geti freistað sumra sjúklinga sinna til að leita lækninga á einkastofu. Segja má að biðlistar séu sérgrein Hurst sem hefur í nokkur ár borið saman þjóðir OECD með tilliti til þess hvernig tekið er á biðlistum eftir skurðaðgerðum. Hann segist ekki endilega mæla með því að sjúkrahúslæknum sé bannað að vera með einkarekstur en segir mikilvægt að fylgjast vel með þessum málum. Margir Íslendingar þekkja það að vera boðnir tveir möguleikar þegar kemur að minniháttarskurðaðgerðum, bíða í ár eða borga meira fyrir aðgerð á einkastofu. Það er þó ekki þar með sagt að læknar búi biðlistana til. En hvað er til ráða þegar kemur að baráttunni við biðlistana alræmdu? Er eina ráðið að kasta peningum í vandamálið? Hurst segir að til þess að hraða starfseminni á skurðdeild sjúkrahússins hafi mörg norrænu ríkjanna auk annarra landa komist að því að með því að taka upp framlag fyrir hverja aðgerð á skurðdeildum sínum í stað þess að hafa fasta fjárhagsáætlun, virðist það bæta ástandið.