Annmarkar á ákvarðanatöku varðandi vistun á Breiðavík

Í skýrslunni segir einnig að gögn um störf barnaverndarnefnda í byggðum landsins á þessum tíma hafi verið af skornum skammti og því harla erfitt að draga ályktanir um störf þeirra í þessu sambandi.

„Þó má ráða af öðrum gögnum, einkum eftirlitsskýrslum Símonar Jóhannesar Ágústssonar, sálfræðings, sem heimsótti Breiðavík árlega á árunum 1959-1972, að iðulega hafi engin gögn borist með þeim drengjum sem vistaðir voru af hálfu barnaverndarnefnda utan höfuðborgarinnar og að aðeins í sumum tilvikum hafi einhver slík gögn borist til Breiðavíkur eftir ítrekuðtilmæli."

Þá segir nefndin að að á ákveðnum tímabilum í starfi Breiðavíkurheimilisins, einkum á árunum 1955 til 1972, verði að telja meiri líkur en minni á því að sumir vistmenn hafi sætt illri meðferð eða ofbeldi. Enn fremur kemst nefndin að því að að opinbert eftirlit með starfsemi Breiðavíkurheimilisins hafi ekki verið fullnægjandi stærstan hluta þess tímabils sem heimilið var starfandi.

Segir nefndin að rökrétt sé og eðlilegt að setja fram tillögu sem lýtur að hugsanlegum skaðabótagreiðslum til fyrrverandi vistmanna Breiðavíkurheimilisins, öllum eða hluta þeirra. Þá leggur nefndin til framhald á geðheilbrigðisþjónustu til handa fyrrverandi vistmönnum og að tryggt verði eftir fremsta megni að hagsmunir barns sem tekið er af heimili verði í fyrirrúmi þegar slíkt er gert í nútímanum. „Með þetta í huga hefur nefndin við könnun sína haft samráð við Barnaverndarstofu um gildandi fyrirkomulag og málsmeðferð á sviði eftirlits með það í huga að leggja mat á hvort ástæða sé til að huga að breytingum eða umbótum á því verklagi sem nú er viðhaft í þessum málaflokki," segir í skýrslunni.

Í fjórða lagi leggur nefndin til að farið verið í sams konar könnun á öðrum barnaverndarstofnunum.