Enginn vill fokdýra einbýlishúsið á Spáni

Dýrasta hús sem auglýst er til sölu á fasteignavefjum landsins er risastór villa í Altea við Alicante á Spáni. Húsinu er lýst sem draumahúsi, með ótrúlegu útsýni yfir bátahöfnina og hönnunin er sögð þannig að erfitt sé að lýsa henni með orðum. Húsið er á fjórum hæðum með lyftu og kostar um 400 milljónir króna. Á þá eftir að greiða um 12 prósent í opinberan kostnað sem gera um 50 milljónir. Heildarkostnaður er því nálægt hálfum milljarði.

Bjarni Sigurðsson, framkvæmdastjóri Spánarheimila, sem sér um sölu hússins segir að síminn hringi mikið hjá sér og sínu fólki en lítið sé spurt um þetta tiltekna hús.

„Íslendingar eru ekki að fara í svona dýrt hús. Það hefur selst mjög mikið á þessu ári frá því höftin voru afnumin. Þá opnuðust flóðgáttir og flestir eru að kaupa eignir á bilinu 15-30 milljónir. Meðaltalið er í kringum 23 milljónir ef ég ætti að setja einhverja tölu á það en það eru líka stórar og fínar eignir,“ segir Bjarni sem staddur er úti á Spáni að selja eignir.

Sjö starfa hjá fyrirtækinu Spánarheimili en það einbeitir sér að selja hús á Costa Blanca svæðinu sem er á suðaustur Spáni. Svæðið er stærsta orlofshúsabyggð í Evrópu og er flogið beint þangað til og frá Íslandi.

„Á Costa Blanca svæðinu er mjög virkur markaður. Hann fór aftur af stað fyrir um þremur árum en síðustu misserin hefur hann verið mjög virkur. Þetta eru ný hús og gæðin mjög mikil. Verðið er ekki hátt og það er tíu ára ábyrgð í þokkabót. Það er lítill munur á nýju húsi og eldra. Það kemur fólki alltaf jafn mikið á óvart hvað það er auðvelt að kaupa hús hér á Spáni. Það er samkeppni um lán og bankarnir eru að bjóða góð kjör.“

Hann segir að það sé öðruvísi kauphegðun nú en fyrir tíu árum. „Vextirnir voru lægri þá en fyrir tíu árum tók fólk lán upp í topp þó það hefði efni á öðru. Þá voru lánin hagstæð. Núna er minna um að fólk sé að taka fullt lán. Það er ekki að veðsetja sig í botn.“

Hann segir að þrjú flugfélög fljúgi á svæðið og það sé auðvelt að komast til og frá svæðinu. „Við erum mest að þjónusta Íslendinga þó það komi fyrir að við hjálpum erlendum aðilum. Við vorum að bæta við okkur sjöunda starfsmanninum og það er nóg að gera hjá öllum.“