Hagyrðingar í hár saman

Þau tíðindi urðu tiltölulega fámennri stétt hagyrðinga á Íslandi að vík hefur orðið milli vina tveggja þeirra sem teljast með þeim fremstu hér á landi á.

Hagyrðingarnir Kristján Hreinsson, sem kennir sig við Skerjafjörð og Gísli Ásgeirsson þýðandi hafa deilt undanfarna daga um limrugerð Sifjar Sigmarsdóttur, sem hún kynnti til sögunnar í grein í Fréttablaðinu. Kristján segir Sif, í grein sem hann kallar Alþingisambögur, með mestu bögubósum sem hafa komið fram opinberlega en Gísli hefur reynt að bera í bætifláka fyrir Sif. Deilurnar hafa stigmagnast og sauð uppúr í dag þegar Kristján henti Gísla út af vinalista sínum á Facebook.

Gísli segist aðspurður ekki almennilega átta sig á því hvað varð til þess að hann fauk af vinalista Skerjafjarðarskáldsins. „Ég held að Kristjáni hafi sárnað athugasemd mín við skammargrein hans um Sif,“ segir Gísli sem skrifaði meðal annars þetta í athugasemd við grein Kristjáns, sem birtist í Fréttablaðinu:

„Ég hef séð margan kveðskap birtast í ýmsum miðlum sem var verri en limrur Sifjar Sigmarsdóttur. Kristján Hreinsson ætti að vita manna best að fáir eru meistarar í fyrsta sinn og að margir eru lengi að ná tökum á bragfræðinni. Sumum tekst það ágætlega en þá vantar andann. Þroskaár Einars Benediktssonar skálds voru grýtt og torfarin, en að lokum lærði hann að ríma og stuðla. Hans fyrstu tilburðir á kvæðasviðinu hefðu kannski fengið álíka meðferð og Sif fær hjá Skerjafjarðarskáldinu.“

Gísli kveður kollega sinn úr hagyrðingastétt að hætti hússins, í bundnu máli. (Sjá neðar.) En, svo einkennilega bregður við, þegar Kristján Hreinsson er spurður hvers vegna Gísli fékk að fjúka af vinalista hans að, hann virðist varla þekkja manninn: „Hver er þessi Gísli? Ég hendi út fólki sem ég þekki ekki, alltaf þegar 5000 eru mættir. Þarf að leyfa aðdáendum að komast að. Gísli þessi hefur ekki sært mig.“

En, svo yrkir Gísli um vinslitin:

Í tilefni af nýorðnum fésbókarvinslitum er kvæði dagsins ort undir svonefndum Skerjafjarðarhætti:

Í huga mínum fer ég yfir farin vegarsporin

fyrir framan skjáinn með sút í brotnu hjarta

og þjáningin er eins og af mér hafi varta

með illa brýndum hnífi verið burtu skorin

því við sem áttum samleið, eigum ekki lengur

annar hefur rofið á fésbókinni heitin

á lista dagsins vantar nú ex í efsta reitinn

sem áður prýddi vandaður sómakvæðadrengur

ekki kann ég utanbókar rímsins fornu fræði

og fengið hef að rogast með ambaganna byrði

en hugsa núna blíðlega til skálds í Skerjafirði

að skilnaði mun tileinka honum þetta kvæði.