Reynsla sem má ekki fara til spillis

27 íslenskir íþróttamenn tóku þátt í Ólympíuleikunum í London sem var slitið á sunnudagskvöld. Óhætt er að segja að lokahátíðin hafi verið glæsileg og þar með í takt við afar vel heppnaða leika sem verða lengi í minnum hafðir.

Íslenska þjóðin var sigurviss eftir árangur „silfurstrákanna okkar" í Peking fyrir fjórum árum. Það verða engar sigurhátíðir haldnar við Arnarhól í þetta skiptið en engu að síður getur íslenski hópurinn hugsað til leikanna á jákvæðan máta, þó svo að allir hefðu vitaskuld viljað gera betur. Sá íþróttamaður sem ekki stefnir á gullið er vandfundinn.

Það er kannski við hæfi að benda á það að allir íþróttamennirnir sem tóku þátt á leikunum voru ekki þarna að ástæðulausu. Þeir höfðu unnið sér inn rétt til að vera fulltrúar þjóðarinnar í mestu íþróttakeppni heims með fjögurra ára þrotlausri vinnu með eljusemi og dugnað að vopni. Haldi einhver að það hafi verið sóun á ýmist tíma eða fjármunum að senda einhvern fulltrúa okkar til keppni er viðkomandi einfaldlega á villigötum.

Íþróttafólkið okkar gerir sjálft kröfur til sín um árangur og þjóðin gerir það líka. Það er í hæsta máta eðlilegt og því við hæfi að gera upp árangur þess á Ólympíuleikunum með gagnrýnum augum.

Fengu dýrmæta reynsluÁsdís Hjálmsdóttir, Kári Steinn Karlsson og Ásgeir Sigurgeirsson náðu öll frábærum árangri í sínum greinum. Ekki síst öðluðust þau dýrmæta reynslu á leikunum sem mun nýtast þeim öllum vel í framtíðinni og vonandi á fleiri Ólympíuleikum því öll eru þau ung í sínum greinum og langt frá því að toppa.

Ragna Ingólfsdóttir batt enda á sinn glæsilega feril í badminton á leikunum og getur gengið sátt frá borði. Hún varð fyrsta badmintonkona þjóðarinnar til að vinna leik á Ólympíuleikum og hefur vonandi rutt veginn fyrir ungar og efnilegar stúlkur í hennar grein.

Kraftakarlarnir Þormóður Jónsson og Óðinn Björn Þorsteinsson hefðu sjálfsagt óskað sér betri Ólympíuleika. Þormóður féll snemma úr leik gegn einum besta júdómanni heims í sínum þyngdarflokki og Óðinn Björn var svo langt frá sínu besta í kúluvarpinu.

Umdeildir morguntímarSundfólkið okkar fékk líklega mestu gagnrýni okkar íþróttafólks enda bárust fregnir af því á nánast hverjum degi í heila viku að þau hefðu verið talsvert frá sínu besta og mistekist að komast áfram úr undanrásum.

Sjö sundmenn kepptu í tólf greinum en náðu þrátt fyrir það að slá aðeins tvö Íslandsmet (Sarah Blake Bateman í 100 m flugsundi og Eygló Ósk Gústafsdóttir í 100 m baksundi).

Æfingaferli þeirra allra gekk út á að toppa á Ólympíuleikum en við fyrstu sýn virðist fáum hafa tekist það. Sum þeirra töluðu um að hafa náð sínum bestu „morguntímum" til þessa því þau hafi ávallt náð sínu besta síðdegis.

Keppnisfyrirkomulag allra stórmóta í sundi er svipað að því leyti að undanrásir fara fram að morgni til. Ef okkar sundfólk fær aldrei tækifæri til að keppa á stórmótum á þeim tíma dags þar sem þau geta náð sínu besta fram þarf að finna leiðir til að bæta úr því. Það væri synd ef Ólympíuleikar væru eingöngu vettvangur fyrir bætingu á morguntímum og getur það ekki talist ásættanlegt.

Því skal þó haldið til haga að Eygló Ósk og Sarah Blake voru nálægt því að komast í úrslit í sínum bestu greinum og þá var blað brotið í íþróttasögunni þegar fyrsta boðsundsveit Íslands tók þátt á Ólympíuleikum. Hrafnhildur Lúthersdóttir keppti þrátt fyrir beinbrot og var árangur hennar í því ljósi undraverður.

Strákarnir okkar í 5. sætiÞað er enn sárt að hugsa til þess hvernig fór fyrir strákunum okkar í handboltalandsliðinu. Eftir að hafa unnið alla leikina í riðlinum tapaði Ísland fyrir Ungverjalandi í tvíframlengdum leik í fjórðungsúrslitum.

Örlög strákanna voru grimm en það er erfitt að gagnrýna þá fyrir frammistöðuna. Hún var mögnuð og segir það sitt að Frakkland og Svíþjóð, sem töpuðu bæði fyrir Íslandi í riðlakeppninni, léku til úrslita á leikunum.

Niðurstaðan var fimmta sætið og er það besti árangur allra Íslendinga á leikunum í London. Um það verður ekki deilt.

Aron Pálmarsson sýndi að hann er kominn í fremstu röð með því að vera valinn í úrvalslið leikanna. Ólafur Stefánsson lék mögulega sinn síðasta landsleik og eftir leikana steig landsliðsþjálfarinn Guðmundur Guðmundsson frá borði.

Það markar kaflaskil í sögu íslenska landsliðsins en sannarlega ekki endalokin. Við eigum enn marga bestu handboltamenn heims sem vonandi munu sem fyrr gefa allt sitt fyrir land og þjóð um ókomin ár.

Sjálfsögð réttindi skortirVið eigum marga efnilega íþróttamenn sem öðluðust reynslu á þessum Ólympíuleikum sem hafa vonandi lagt grunninn að enn glæsilegri afrekum þeirra á komandi árum. Efniviðurinn er til staðar og ef rétt er haldið á spilunum munum við eiga íþróttafólk sem á möguleika á að berjast um verðlaun á leikunum í Ríó eftir fjögur ár. En til þess þarf að huga betur að íþróttafólkinu en hingað til hefur verið gert af yfirvöldum á Íslandi.

„Þegar íþróttaferlinum lýkur á ég ekkert," sagði Ragna Ingólfsdóttir í vetur en ummæli hennar í Fréttablaðinu þann 8. desember síðastliðinn vöktu mikla athygli.

Afreksfólkið okkar verður að eiga möguleika á að afla sér tekna og réttinda sem jafnast á við þá sem eru á vinnumarkaðnum. Það verður að teljast eftirsóknarvert að gerast afreksmaður á sviði íþrótta og virðist það vera fjarri lagi í dag. Íþróttafólkið okkar hefur lagt allt sitt undir og á svo miklu betra skilið en það sem þau fá í dag.