Handritin setið á hakanum

Út er komin fyrsta frumsamda handbókin um handritskrif á íslensku, bókin Ritun kvikmyndahandrita - praktísk handbók eftir Önnu Th. Rögnvaldsdóttur kvikmyndagerðarmann.

Anna ákvað að skrifa bókina eftir að hafa kennt handritaskrif við Kvikmyndaskóla Íslands og varð vör við skort á kennslubókum á íslensku og íslensku námsefni um handritsgerð. Hún ákvað að bæta úr því.

„Það er algeng skoðun að nemendur, sem eru í raun á háskólaaldri, geti stuðst við erlendar kennslubækur. Staðreyndin er hins vegar sú að í öllum fögum verður fólk að tileinka sér ákveðin grunnhugtök á móðurmálinu – nemendur í eðlisfræði við HÍ lesa kannski eingöngu bækur á ensku í sínu námi en grunnþekkinguna fengu þeir úr íslenskum bókum.“ Lykill að erlendum ritumAnna miðaði því við að skrifa bókina sem grunn fyrir algjöra byrjendur á sviði kvikmyndagerðar, sem geti líka nýst þeim sem lykill að erlendum námsbókum. Að hennar mati getur bókin þó einnig komið fleirum að góðum notum. „Hún getur eflaust nýst almennum kvikmyndaáhugamönnum, til dæmis geymir hún orðalista yfir grunnhugtök og ýmsan fróðleik sem er til þess fallinn að auka almennt kvikmyndalæsi.“

Anna segir litla tekjumöguleika helstu ástæðu þess að bók sem þessi hafi ekki komið út fyrr hér á landi, enda fjalli hún um afar afmarkað svið. Sjálf fékk hún styrk frá þróunarsjóði námsgagna við ritun bókarinnar, auk þess sem hagsmunaaðilar úr greininni lögðu henni lið við eftirvinnslu og prentum. Hún telur að með tilkomu bókarinnar sé ekki mikil þörf á stærri og ítarlegri kennslubók um kvikmyndagerð á íslensku. Afgangsstærð á ÍslandiÞótt nokkuð sé liðið síðan kvikmyndalistin skaut rótum hér á landi hefur íslenskum kvikmyndum oftar en ekki verið legið á hálsi fyrir slaka handritsgerð. Anna tekur undir þá gagnrýni.

„Ætli handritsgerð hafi ekki verið látin sitja á hakanum hér á landi í gegnum tíðina vegna þess að atvinnumöguleikarnir eru svo fáir. Það leggur enginn á sig margra ára vinnu við að ná tökum á jafn sérhæfðri tegund ritstarfa því tekjumöguleikarnir eru svo litlir.

Hins vegar veit ég um að minnsta kosti þrjá Íslendinga sem starfa sem handritshöfundar erlendis; það er því ekki eins og Íslendingar séu sérlegir sauðir í handritsskrifum. Okkur hefur aðeins skort tækifærin.“

bergsteinn@frettabladid.is