Hetjan okkar allra!

Ofurmennið hefur síðasta áratuginn eða svo verið ein þreyttasta og útjaskaðasta myndasöguhetjan og það er því ekki heiglum hent að blása lífi í þessa nánast guðlegu geimveru sem geriðst sjálfskipaður verndari jarðarbúa.

Það eru 28 ár síðan Súpermann átti sviðið þegar Christopher heitinn Reeve flaug yfir hvíta tjaldið og heillaði heimsbyggðina. Eftir mikið brölt með handrit, val á leikara og leikstjóra kom það loks í hlut Bryans Singer að laga Ofurmennið að nýrri öld og á viðtökum áhorfenda og glimrandi dómum gagnrýnenda er ljóst að heimsbyggðin er aftur tilbúin fyrir Ofurmennið. Það merkilegasta við þetta er samt að hann hefur nánast ekkert breyst á þessum tæpu 30 árum; Brandon Routh er tvífari Reeve, búningurinn er svo til óbreyttur (sem er hið besta mál) og handrit Superman Returns er lausbyggt á Superman frá 1978.

Það er svo sem ekkert út á það að setja að Singer hafi ekki séð ástæðu til að uppfæra hetjuna svo heitið geti og sjálfum þótti mér vænt um að heyra tónlist John Williams úr gömlu myndinni leikna undir afrekum Ofurmennisins árið 2006 að maður tali nú ekki um Marlon Brando sem endurtekur rullu sína (handan grafarinnar) sem faðir Súpermanns úr gömlu myndinni. Þetta er allt voða krúttlegt og næs.Öll þessi notalega nostalgía og sú staðreynd að Ofurmennið hefur ekkert þróast eða breyst á þremur áratugum dregur þó því miður líka úr krafti myndarinnar.

Superman Returns er engu að síður skotheld sumarmynd með tilkomumiklum tæknibrellum og brjálæðislega flottum hasaratriðum en það er bara ekkert nýtt í því. Súpermann er alltaf að bjarga heiminum, án þess að blása úr nös, en hann er bölvaður klunni í mannlegum samskiptum og þess vegna er myndin sneidd tilfinningum og ristir ekki nærri jafn djúpt og Batman Begins og tvær síðustu myndir um Köngulóarmanninn.

Handritið er þvælt og þrátt fyrir lengd myndarinnar tekst hvorki að nota tímann til að láta neista almennilega milli hetjunnar og skúrksins Lex Luthor né setja virkilegan þunga í samband Súpermanns og Lois Lane.

Luthor, erkifjandi Ofurmennisins, er manna hressastur í myndinni og drífur söguna áfram eins og venjulega. Kevin Spacey er í góðu stuði í hlutverki Lex, sem stendur í fasteignabraski eins og árið 1978, en það er vont að átta sig á því hvort hann sé að leika Lex eða Gene Hackman að leika Lex í gömlu myndinni.

Superman Returns er frábær skemmtun og sá gamli svíkur auðvitað ekki frekar en fyrri daginn en Singer og félagar hefðu þurft að vinna meira með persónuna og samband hennar við umhverfi sitt til þess að Ofurmennið geti staðið jafnfætis Leðurblökumanninum og Kóngulóarmanninum. Það er miklu meira að gerast í persónusköpuninni þar og í samanburði við það besta sem verið er að gera í myndasögubíómyndum stendur Superman Returns ekki undir því lofi sem hún er ausin þessa daga og Singer er það klár að það verður að dæma hann hart og hann hefði getað gert betur og farið með Súpermann út á aðrar og áhugaverðari brautir.

En, Súpermann er bara Súpermann og kannski viljum við ekkert annað og getum huggað okkur við að þó heimurinn sé að fara til andskotans muni einn maður hvorki breytast né gefast upp.