Bjó við heimilisofbeldi sem barn: Lífið einkenndist af hræðslu og kvíða

Ingibjörg Ýr Smáradóttir er tvítug kona sem bjó stóran hluta ævi sinnar við gróft heimilisofbeldi af hálfu stjúpföður síns. Hún segir líf sitt hafa einkennst af hræðslu og kvíða og man vart eftir því öðruvísi. Ingibjörg segir að þrátt fyrir að ofbeldið muni koma til með að hafa áhrif á hana alla hennar ævi, muni hún ekki láta stjórnast af því. Því hefur hún leitað sér aðstoðar og ætlar að breyta veikleikum sínum í styrkleika.

Bernskunni rænt

Ofbeldið byrjaði þegar Ingibjörg var tíu ára gömul og lauk þegar hún flutti út, sextán ára. Hún segir það fyrst um sinn hafa verið andlegt, en fljótt hafi stjúpfaðir hennar byrjað að leggja á hana hendur. Í þeirri andrá hafi æskuárunum verið af henni rænt.

„Andlega ofbeldið var alltaf reglulegt, nánast daglega. Þá var ég algjörlega brotin niður og mér sagt hvað ég væri ljót, leiðinleg og erfið. Maður var brotinn niður á alla þá vegu sem hægt var að brjóta mann niður,“ segir Ingibjörg í samtali við Vísi.

Ingibjörg segist fljótt hafa byrjað að trúa öllu því sem stjúpfaðir hennar sagði og enn þann dag í dag á hún erfitt með að verjast þeim hugsunum. Sjálfstraustið og sjálfsálitið sé í molum. „Ég hélt að ég væri einskis virði og þetta er fast í hausnum á mér. Þess vegna er ég að vinna svona í þessu svo ég geti öðlast sjálfstraust og orðið venjuleg.“

Skömmin mikil

Líkamlega ofbeldið var harkalegt oft á tíðum að sögn Ingibjargar. Hún segir stjúpföður sinn reglulega hafa tekið bræðisköst á heimilinu, hann hafi barið í veggi, brotið húsgögn og að lokum lagt á hana hendur. „Hann tuskaði mig til og klemmdi hendina mína inni í ísskáp, dró mig á hárinu og henti mér í stiga svo eitthvað sé nefnt,“ segir hún.

Þessu fylgdi mikil skömm og var það óskrifuð regla inni á heimilinu að segja ekki nokkrum manni frá því sem átti sér stað innan veggja heimilisins. Móðir hennar tók loks þá ákvörðun í fyrrasumar að fara frá manninum og að sögn Ingibjargar horfir allt á betri veg í dag.

Mömmu skorti kjark

„Mamma var sjálf svo mikið fórnarlamb andlegs ofbeldis og hún var svo vanmáttug gegn honum að hún gat ekki farið. Hún stóð ekki upp gegn honum. Hún óskar þess á hverjum degi að hafa haft styrkinn til að standa með okkur og þetta bara braut hana niður, eins og okkur öll,“ segir Ingibjörg.

Hún segir fjölskylduna alla tíð hafa falið ofbeldið fyrir sinni nánustu fjölskyldu, en er ánægð með að hlutirnir séu loks komnir á yfirborðið. „Öll fjölskyldan er bara í sjokki því þau vissu ekki neitt, við földum þetta bara. En þau styðja mig heilshugar í öllu,“ segir hún og bætir við að stjúpfaðir sinn fyrrverandi hafi sett sig í samband við fjölskylduna. Hann sé nú að vinna í sínum málum og sjái eftir því sem hann gerði. 

Ingibjörg sagði sögu sína á Facebook í gær, og hefur, sem ber að skilja, vakið mikla athygli. Hún tekst á við þunglyndi, félagsfælni og fleiri raskanir sem raktar eru til fortíðar hennar. Það ætlar hún að takast á við, ásamt kærasta sínum, sem hún segir stoð sína og styttu. Hún vill þó að fólk viti að heimilisofbeldi fylgi engin skömm. Hún sjálf ætli ekki að skammast sín lengur. „Maður á þetta aldrei skilið,“ segir Ingibjörg að lokum.  Færslu hennar má sjá í heild hér fyrir neðan.

Innlegg frá Ingibjörg Ýr Smáradóttir.