Stóð alltaf til að láta meta vindorkuverin

Landsvirkjun hefur alltaf gert ráð fyrir að leggja virkjanakosti sína í vindafli inn til verkefnisstjórnar rammaáætlunar þrátt fyrir lögfræðilega óvissu um hvort vindorkuver féllu undir lög um verndar- og orkunýtingaráætlun (rammaáætlun). Bæði vindorkugarður á Hafinu við Búrfell og við Blönduvirkjun verða sendir inn til mats hjá verkefnisstjórninni, og öll rannsóknavinna fyrirtækisins hefur miðast við það.

Hörður Arnarson, forstjóri Landsvirkjunar, telur það ekki hafa veruleg áhrif á áform Landsvirkjunar um uppbyggingu vindorkugarða, þótt í ljós komi að vindorkuver falli undir lögin.

„Það er lögfræðileg óvissa um hvort eigi að meta þetta í rammaáætlun, og æskilegt að löggjafinn skýri það út hver vilji hans er til þess. Vegna þeirrar óvissu sem er um þetta tiltekna atriði ákvað Landsvirkjun hins vegar að vinna að því að leggja þessa orkukosti inn til að þeir verði metnir. Það var ákveðin varfærnisnálgun hjá okkur vegna þessarar óvissu,“ segir Hörður sem bætir við að uppbygging vindorkuvera sé hins vegar ekki næst á dagskrá fyrirtækisins. Því sé tími til stefnu og gangi störf verkefnisstjórnar rammaáætlunar eftir tímaáætlunum þá eigi óvissan ekki að hafa nein áhrif.

„Við viljum samt halda því til haga, að þegar þetta verður skýrt af löggjafanum, að vindorkan er annars eðlis en vatnsaflið og jarðvarminn. Sérstaklega vegna þess að þar snýst þetta um verndun eða nýtingu. Það svæði sem verið er að skoða fyrir vindorku koma vart til greina til verndar og þá friðlýsingar. Einnig eru umhverfisáhrif vindorku yfirleitt að fullu afturkræf ólíkt vatnsorku- og jarðvarmavirkjana,“ segir Hörður, sem telur afar litlar líkur á því að svæði sem henta vindorkuveri hafi verndargildi. „Það er verið að svara allt öðrum spurningum við mat á virkjanakostum í vatnsafli og jarðvarma en í vindinum,“ segir Hörður.