Íslenskar ráðgátur

„Ég er heilluð af störfum lögreglunnar eftir vinnslu þáttanna. Ég gæti vel hugsað mér að vera rannsóknarlögreglumaður sjálf, efast þó um að ég næði þrekprófinu,“ segir Helga Arnardóttir fréttamaður. Hún skoðar íslenskar ráðgátur í glænýjum þáttum, Óupplýst lögreglumál. Brynja Dögg Friðriksdóttir framleiðir þættina sem hefja göngu sína á Stöð 2 í haust.



„Við fjöllum um morð, bankarán og bruna í þáttunum. Mörg þessara mála hafa verið í umræðunni og fólk man jafnvel vel eftir þeim, en einnig fjöllum við um gömul mál sem ekki hefur verið fjallað um áður. Elsta málið er frá árinu 1945. Við veltum líka fyrir okkur hvort í einhverjum tilfellum hafi verið um slys að ræða eða glæp og hvað hafi orðið til þess að það fennti yfir slóð lögreglunnar.“



Í þáttunum ræðir Helga við aðstandendur, fórnarlömb og lögreglumenn sem komu að málunum á sínum tíma. Hún segir ómælda rannsóknarvinnu liggja að baki vinnslu þáttanna.



„Ég reyni að hafa uppi á öllum sem koma að málunum; vitnum, fjölskyldu og rannsakendum. Lögreglan hefur verið okkur einstaklega hjálpleg um milligöngu og öflun gagna. Elsta málið fundum við fyrir tilviljun í blaðagrein og voru öll gögn lögreglunnar um það komin inn á Þjóðskjalasafn. Það morðmál varð aldrei upplýst og í því tilfelli var enginn afkomandi eða nákominn fórnarlambinu á lífi. Fjarskyld frænka var svo vinsamleg að veita okkur viðtal um málið,“ segir Helga. Hún segir jafnframt ótrúlega vel hafa gengið að fá fólk til að rifja upp liðna atburði.



„Það er ríkt í fólki að vilja upplýsa málin. Við rákum okkur afar sjaldan á að fólk vildi ekki tjá sig og liðsinna okkur. Svona umfjallanir höfða einnig til fólks almennt. Fólk hefur einfaldlega áhuga á ráðgátum. Ég hafði gengið með hugmyndina að þáttunum í maganum í þrjú ár,“ segir Helga, en fyrri þáttaröð hennar, Mannshvörf, sló rækilega í gegn á Stöð 2 síðasta vetur.



En verður framhald á Óupplýstum lögreglumálum? „Nei, lögreglan á Íslandi er dugleg að upplýsa mál. Það eru fá mál sem eru fullkomin ráðgáta, sem betur fer. Markmiðið er að festa fólki þessi mál í minni og hver veit nema einhver tali einhvern tíma sem verður til þess að hjálpa.“