Hræðsluáróður um nýtt fangelsi

Árni Hrafn Ásbjörnsson, formaður Afstöðu - félags fanga, segir hræðsluáróðri beitt í umræðu um byggingu nýs fangelsis. Hann segir þá aðferð óréttláta gagnvart almenningi.

Í aðsendri grein í Fréttablaðinu í dag gefur Árni, sem hlaut þungan dóm fyrir þátttöku sína í Papeyjarmálinu svokallaða, lítið fyrir yfirlýsingar Einars Andréssonar, formanns Fangavarðafélags Íslands, um að fangar í fangelsum landsins verði sífellt hættulegri og erfiðari og að fangaverðir séu í stöðugri hættu vegna aðstöðuleysis.

„Sorglegt ef satt væri en svo er nú bara einfaldlega ekki, allavega ekki á Litla-Hrauni,“ segir Árni. „Framsetning þessi er þó fyrst og fremst til þess fallin að vekja upp ranghugmyndir hjá almenningi og ótta hjá aðstandendum þeirra sem í fangelsum eru. Menn sem vinna innan fangelsisgeirans ættu nú að hugsa sig um áður en þeir láta svona út úr sér.“

Fá úrræði

Árni segir fá úrræði í vistun þeirra sem dæmdir hafa verið til fangelsisvistar hér á landi. Hann gagnrýnir að það fangelsi sem nú er rætt um að byggja á höfuðborgarsvæðinu eigi að vera

í senn gæsluvarðhalds-, móttöku- og kvennafangelsi. Máli sínu til stuðnings vísar hann til orða Eiríks Tómassonar, nýskipaðs hæstaréttardómara, um að ríkið brjóti gegn sáttmála SÞ um að ekki eigi að vista dæmda menn og gæsluvarðhaldsfanga á sama stað.

Þá bendir Árni á að fyrir Alþingi liggi frumvarp um rafrænt eftirlit sem brýnt sé að verði að veruleika. Þá væri eðlilegt að kvennafangelsi yrði fundinn nýr staður, að mati Árna.

Fyrst þá yrði hræðsluáróðurinn að veruleika

Árni segist vonast til þess að ráðamenn taki á málinu með það að leiðarljósi að fangelsiskerfið stuðli að betrun og fækkun endurkomu fanga í fangelsin.

„Það er ekki óeðlilegt miðað við framsetningu málsins undanfarna daga að vera fylgjandi víggirtri byggingu með vopnaðan vörð í varðturni, sama hvað það kostar. Hræðsluáróðurinn er hrópandi, en reyndin er önnur.“

Árni segir fjölmarga nýta sér það meðferðarstarf sem í boði er. „Þá eru margir sem stunda nám og aldrei hafa til að mynda eins margir skráð sig í háskólanám. Lausnin er enda ekki sú að loka sem flesta, sem lengst inni á einhvers konar biðstofu. Fyrst þá yrði hræðsluáróðurinn að veruleika.“