Íslendingar eru trúaðir

Íslendingar fara með Faðir vorið að meðaltali þrisvar í viku. Barnatrúin er sterk og þeir eru duglegir að biðja bænirnar með börnunum. Kirkjusókn hefur aukist lítillega síðustu árin en þó sinnir landinn einkum trú sinni í gegnum barna- og æskulýðsstarf kirkjunnar.

Kristin trú er ekki á undanhaldi meðal Íslendinga ef marka má könnun sem IMG Gallup hefur gert fyrir Þjóðkirkjuna og staða kirkjunnar hefur ekki veikst. Línurnar eru hinsvegar skarpari en áður, fólk tekur frekar afstöðu. Tilhneiging er til fjölhyggju í samfélaginu en sú þróun er ekki langt komin, þjóðin er enn það einsleit. Aukinn skilningur er á tilvist annarra trúarbragða.

Karl Sigurbjörnsson, biskup Ísland, segir að það hafi komið honum þægilega á óvart hver staða bænarinnar væri á heimilinu og í raun sú sterka staða sem barnatrúin hefði í lífi Íslendinga.

Barnatrúin á sterk ítök í Íslendingum enda trúir þorri Íslendingar á guð og á sér ríkulegt bænalíf, bæði einir og með börnum á kvöldin. Barnatrúin virðist einkenna trúarlíf Íslendinga og þeir fara oftar en áður í guðsþjónustu. Það sést kannski á því að aðeins rúmlega fjórtán prósent Íslendinga hafa tekið þátt í starfi kirkjunnar síðasta árið meðan ríflega áttatíu og þrjú prósent hafa tekið þátt í barna- eða æskulýðsstarfi kirkjunnar og það eru þá fyrst og fremst börn.

Íslendingar eru duglegir að fara með Faðir vorið eða að meðaltali þrisvar í viku og fullorðnir eru iðnir við að fara með bænirnar með börnum sínum. Tæplega fjörutíu prósent gera það reglulega og fjórðungur gerir það stundum. Þegar spurt var hvort kristnar trúarathafnir ættu að vera liður í uppeldi barna á dagvistarstofnunum vildi það ríflega helmingur svarenda. Þeir voru þó heldur færri nú en árið 1987. Landsmenn vilja greinilega fræðslu um önnur trúarbrögð í grunnskólanum, það kemur greinilega fram í Gallup-könnuninni. Tæplega sextíu og fjögur prósent töldu fræðslu um önnur trúarbrögð en kristni of litla í grunnskólanum meðan kristinfræðikennslan væri mátuleg.

Og að lokum. Jafnvægi virðist í framboði á trúarlegu efni í útvarpi eða sjónvarpi og þeim fjölgar sem vilja minnka trúarlegt efni í ljósvakamiðlum.