Innflutningur erlendra varamanna

Í dag eru 32 erlendir leikmenn á mála hjá þeim tíu liðum sem í Landsbankadeildinni eru. Samkvæmt útreikningi Fréttablaðsins eru aðeins tólf þeirra yfir meðalmennskuna hafnir og þar með að bæta leik síns liðs. Vignir Guðjónsson skrifar um málið í Fréttablaðinu í dag. Um leið og þetta er sannarlega sláandi niðurstaða er hún einnig afskaplega döpur sem slík og langt frá því að vera viðunandi. Það þarf ekki að velta lengi fyrir sér þeim tilgangi sem býr að baki komu hvers erlends leikmanns. Forsendan hlýtur að vera sú að viðkomandi leikmaður bæti leik síns liðs og hafi eitthvað fram að færa sem er ekki þegar til staðar hjá innlendum leikmönnum félagsins Oft þegar erlendir leikmenn koma hingað á sumrin halda þjálfarar og stjórnarmenn viðkomandi félaga því fram að þeir séu fengnir til að styrkja leikmannahópinn. Hinir sömu lifa í blekkingu - enginn stjórnarmeðlimur með snefil af viðskiptaviti borgar erlendum leikmanni fúlgur fjár til að sitja á bekknum í meirihluta leikja sumarsins. Leikmenn eru fengnir til að lyfta leik síns liðs á hærra plan - sem þeir eru augljóslega ekki að gera miðað við frammistöðu þeirra flestra í sumar. Kostnaðurinn á bak við komu hvers erlends leikmanns er misjafn, en skiptir í flestum tilvikum hundruðum þúsunda sem deilist í ferðakostnað, launagreiðslur og önnur „fríðindi" sem leikmenn fá á meðan dvöl þeirra hér á landi stendur yfir. Flestir - ef ekki allir - eru þeir hálfatvinnumenn sem hafa það almennt býsna gott, spilandi fótbolta á Íslandi yfir sumartímann. Ef marka má frammistöðu þessara leikmanna í sumar hefur verið um hreina peningasóun að ræða í flestum tilvikum. Með þessar sláandi niðurstöður sem tilgreindar eru í Fréttablaðinu í dag til hliðsjónar er ekki úr vegi að rifja upp er ekki úr vegi að rifja upp þá gömlu tuggu hverjum þessi tilgangslausi innflutningur erlendra leikmanna bitnar helst á; nefnilega hinum fjölmörgu ungu og bráðefnilegu leikmönnum sem eru þegar til staðar hjá flestum félögum. Það eru þeir sem líða fyrir innflutninginn á erlendu varaskeifunum og fá um leið þá tilfinningu að enginn tilgangur sé með veru þeirra hjá félaginu og enda jafnvel á því að hrökklast burtu frá því á endanum. Allt vegna þess að erlendir leikmenn virðast njóta friðhelgi hjá þjálfurum sínum þegar kemur að því að skilja leikmenn eftir utan hóps. Á þessu eru þó undantekningar, sú nýjasta hjá Þrótti þar sem Atli Eðvaldsson lét það verða sitt fyrsta verk hjá liðinu að taka hina erlendu leikmenn liðsins út úr liðinu. Í kjölfarið hefur verið allt annað að sjá til liðsins, en auðvitað er ekki hægt að fullyrða um hvort það hafi eitthvað að gera með fjarveru útlendinganna eður ei. Ég ætla ekki að fara mörgum orðum um hvernig þessum fjármunum gæti verið betur varið í unglingastarf félaga og við að byggja upp innri starfsemi félaga - þá umræðu þekkja allir. Meðfylgandi tölfræði sýnir hins vegar að sú umræða á fullan rétt á sér. Tölurnar tala sínu máli.