Telur skýringar um veiði vina fjarstæðu

„Það er unnið hörðum höndum að því að ná sáttum um skiptingu veiðiréttarins,“ segir Oddur Einarsson, framkvæmdastjóri kirkjuráðs, um deilur milli Þjóðkirkjunnar og eiganda jarðarinnar Traða um veiðirétt í Staðará á Snæfellsnesi.

Eins og fram kom í Fréttablaðinu 30. ágúst síðastliðinn segir Oddur að hann hafi boðið tveimur gestum sínum til veiða í Staðará um verslunarmannahelgina í skjóli veiðiréttar prestsetursjarðarinnar Staðastaðar. Þeir hafi ekki getað veitt vegna áreitis og hótana frá Traðabóndanum. Landeigandinn, Gunnar Jónasson, neitaði því að hafa haft í hótunum. Í mars síðastliðnum dæmdi Hæstiréttur að veiðin, sem að mestu er sjóbirtingsveiði, væri í óskiptu landi jarðanna tveggja.

Aðspurður hvernig á því standi að framkvæmdastjóri kirkjuráðs geti boðið sínum eigin gestum til stangveiða í Staðará segir Oddur eðlilegt að spurningar vakni við það. Hann bendir á að áður en sóknarpresturinn á Staðastað, séra Páll Ágúst Ólafsson, hafi verið fluttur úr embættinu hafi Páll endur­nýjað samning sem hann hafði gert árlega við tvo einstaklinga um veiði í ánni fyrir landi Staðastaðar.

„Eftir að sóknarpresturinn hvarf úr embættinu var prestslaust og þar með enginn ábúandi á Staðastað en Kirkjumálasjóður á jörðina og framkvæmdastjóri kirkjuráðs fer þannig með eignarhaldið fyrir hönd kirkjuráðs,“ útskýrir Oddur. Eftir dóm Hæstaréttar um veiðiréttinn hafi samningur leigutaka prestsins verið í uppnámi.

„Sambúðin við Traðabónda hafði verið stormasöm og ekki batnaði hún við dóminn en lögmaður Traðabónda hélt því fram við annan leigutaka prestsins að samningur þeirra væri einskis virði, enda ólögmætur, og tjáði honum þá skoðun sína að færi hann fram á lögbann við veiði frá Staðastað fengi hann það samstundis því af dómi Hæstaréttar leiddi að hvorugur aðilinn, Traðabóndi eða ábúandi á Staðastað, hefði heimild til að selja þriðja aðila veiðileyfi í Staðará nema með skriflegu samþykki hins aðilans,“ rekur Oddur.

Þegar þessi túlkun lögmannsins barst honum kveðst Oddur hafa bent á að kirkjuráð hefði ekkert slíkt leyfi gefið út til Traðabónda. Samt auglýstu Traðir veiðileyfi á vefsíðu sinni og „ótal vitni væru að því að menn óskyldir Traðabónda og jafnvel þjóðþekktir menn“ væru að veiða í ánni.

„Lögmaðurinn brást við þessu með því að halda fram að auglýsingin væri gömul og gleymst hefði að taka hana af vefsíðunni. Veiðimennirnir væru hins vegar vinir Traðabónda sem hann af góðmennsku sinni leyfði að veiða í ósi árinnar við hlað Traða. Allir vissu að þetta var ekki svo og því var haldið fram að Traðabóndi hefði selt þrjár stangir á dag allt til enda veiðitímabilsins sem mun vera 20. september,“ segir Oddur.

Þá segir Oddur að veiðileigutakar prestsins hafi séð fram á að leigan sem þeir höfðu greitt væri tapað fé. Rætt hafi verið um skaðabótakröfur á hendur Traðabónda.

„Kenning lögmannsins um vini Traðabónda, jafn fjarstæðukennd og hún var, hlaut hins vegar að gilda jafnt um báða aðila og enginn gat látið reyna á hana af hálfu Staðastaðar nema framkvæmdastjóri kirkjuráðs. Þess vegna var ákveðið að hann byði tveimur gestum sínum að veiða í ánni um verslunarmannahelgina eins og haft er eftir Traðabónda eða lögmanni hans í grein Fréttablaðsins á miðvikudaginn,“ segir Oddur og ítrekar að ekkert hafi orðið af veiðum.

„Þegar fyrri veiðimaðurinn kom að ánni birtist Traðabóndi og meinaði honum að veiða. Það mál endaði inni á borði lögreglunnar í Ólafsvík vegna þess að framkoma Traðabónda var talin jafngilda hótunum um líkamsmeiðingar. Ekki kom þó til afskipta lögreglunnar þar eð veiðimaður hrökklaðist frá og hætti við að reyna veiði,“ segir framkvæmdastjóri kirkjuráðs.