Árlegur mánuður mottunnar hafinn

Mottumars er nú haldinn í áttunda sinn en átakið er liður í baráttu gegn krabbameini hjá körlum. Sú upphæð sem safnast í Mottumars er notuð í forvarnir, fræðslu, rannsóknir og ráðgjöf. Það er talsverð vinna sem fer í viðhalda snyrtilegri mottu og saga hennar á Íslandi er forvitnileg.

Kristján Björn Tryggvason tekur þátt í Mottumars og hefur sett sér það markmið að safna einni milljón króna.

„Ég er búinn að lenda í öðru, þriðja og fjórða sæti,“ segir Kristján glaður í bragði og bætir við: „Ég held að þetta sé fimmta árið sem ég tek þátt.“

Hann skartar mottunni með stolti og stóð vaktina í Kolaportinu í gær þar sem hann safnaði áheitum sem numu þrjátíu og níu þúsund krónum.

Helgi Svavar Helgason tónlistarmaður framleiðir skeggolíu og ýmsan skeggvarning undir nafninu HSH skeggvörur. Sjálfur skartar Helgi myndarlegu alskeggi og hefur tekið þátt í Mottumars nokkrum sinnum.

„Neyðin kennir nöktum skeggjuðum manni að spinna,“ segir hann glaður í bragði en hann réðst í gerð olíunnar eftir að hafa rekið sig á að slíka vöru var erfitt að finna hér á landi. 

Skeggolían hentar þeim herramönnum sem vilja gera sérstaklega vel við mottuna í mánuðinum. „Það er ekkert nauðsynlegt, en það er ofboðslega notalegt,“ segir hann og hlær þegar hann er spurður að því hvort skeggolían sé nauðsynlegur fylgihlutur fyrir þá sem skarta vilja þéttum og góðum hárvexti í andliti.

„Þetta er bara eins og að fara með bílinn í smurningu, ef þú gerir það ekki þá eyðileggst hann,“ segir hann og hlær.

Siggeir Fannar Ævarsson sagnfræðingur er mikill skeggáhugamaður og fjallaði lokaritgerð hans um íslenska skeggtísku.

Í ritgerðinni, sem nefnist „Upphaf íslenskrar skeggtísku. 100 ára þróun skeggtísku á Íslandi“, er sérkafli sem fjallar um yfirvaraskegg. Í kaflanum kemur fram að yfirvaraskegg hafi átt miklum vinsældum að fagna hér á landi um aldamótin 1900 og segir Siggeir að jafnvel megi ganga svo langt að segja að þau hafi verið á allra vörum.

Á því hefur orðið breyting. „Mottan er mjög bundin við mars og svo hverfur hún alltaf aftur, fólk virðist vera feimið við að skarta mottunni ef það er ekki eitthvað sérstakt tilefni.“